To tylko ja - człowiek

Nowy Rok bieży

2011-12-31T01:20:00.000-08:00

Niech ten Nowy Rok będzie pełen Bożego Błogosławieństwa. Pełen Miłości Radości i Pokoju.

Jezus Malusienki

2011-12-24T07:35:00.000-08:00

Boże Narodzenie jest szczególnym czasem przypominającym jak Wielką Miłością obdarzył nas Dobry Bóg. Ten czas jest pełen Miłości, Radości i Ciepła. Niech ta atmosfera emanuje na nas w każdym dniu życia. Niech wzmocni naszą wiarę, tak aby każdy obserwując nasze obyczaje, chciał być w tej wspaniałej rodzinie jaką jest Chrześcijaństwo. Niech będzie motorem w dawaniu świadectwa o tej niezwykłej Miłości Boga do ludzi. Życzę Wesołych i Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia.

Już idą święta

2011-12-20T11:24:00.000-08:00

Czasami zastanawiam się do jakich świąt my ludzie się przygotowujemy i czy oby napewno są to te święta o których mówi Kościół Katolicki, do którego nie wiele ludzi ochrzczonych się przyznaje. Ludzie Bóg się rodzi Moc truchleje i warto tego nie przegapić w szaleństwie nowoczesnego świata. Bóg przychodzi na ten świat, aby uzdrowić mnie i ciebie. Tylko On nic nie robi na siłę, bo On kocha. Życzę Błogosławionych Radosnych Świąt, które wniosą w życie Świętość i Szczęście.

Nowe Życie

2011-06-30T23:05:00.000-07:00

Maria Barbara Labudda - moja kochana córeczka urodziła się 30 czerwca o godz. 19.10

Trochę o polityce, gdyż Polakiem jestem

2011-05-15T00:21:00.000-07:00

Obserwując poniektóre posunięcia naszego Rządu, na myśl ciśnie się porównane tej szlachetnej instytucji, która ma kierować naszym Państwem i reprezentować całe społeczeństwo do równie szlachetnej i ochoczej instytucji, jaką jest Ochotnicza Straż Pożarna. Dlaczego tak? Śledząc wydarzenia na arenie polskiej, można mieć wrażenie, że rządzący państwem reagują jedynie na sprawy zapalne, chwytliwe, głośne, wymagające niezwłocznej ingerencji. I wydawałoby się to wspaniałe i szlachetne, bo jak się ludzie trują dopalaczami to trzeba walczyć z dystrybucją i producentami tych „specyfików”, bo jeżeli „kibole” szaleją i niszczą, to trzeba ich uciszyć, itd., itd. I zwykle są to akcje spektakularne, w które są zaangażowani wszyscy, począwszy od premiera, skończywszy na zwykłym obywatelu. Tak, aby wszyscy mieli wrażenie, że rząd panuje nad krajem, który tonie w długach, w którym nie dba się o jednostkę społeczną, jaką jest rodzina / w zdrowym słowa tego znaczeniu /, w którym zarabia się po polsku, a wydaje po europejsku, /czyli zarobki przeciętnego obywatela są wschodnie a ceny zachodnie /, którym opieka nad obywatelem chorym leży /wystarczy przejść się do ośrodka /. I tak można mnożyć i się rozwodzić, ale nie oto chodzi. Chodzi bowiem o dobro Ojczyzny, którą zwiemy Polska! I ciśnie się na usta pytanie: Quo Vadis Polski Rządzie, dokąd podążasz Polsko???

Świadek wiary

2011-05-01T23:30:00.000-07:00

Bł. Janie Pawle II módl się za nami, abyśmy mieli taki kręgosłup wiary jak ty miałeś, abyśmy nie wstydząc się chrześcijaństwa, umieli swoim życiem i postępowaniem z odwagą i miłością szanować drugiego człowieka i w ten sposób świadczyć o Miłości Miłosiernej Boga Ojca.

Życzymy

2011-04-23T01:48:00.000-07:00

SIŁY JEZUSOWEJ
ODWAGI pierwszych uczniów
I WIARY bł. Jana Pawła II
W DAWANIU ŚWIADECTWA
O ZWYCIĘSTWU ŻYCIA nad śmiercią
O MIŁOŚCI BOGA do swego stworzenia

rodzina Labuddów

Ostatnie ogniwo

2011-02-11T11:47:00.001-08:00

Jakby nie badać Historii oraz Współczesności zasada jest ta sama i nie zmienna. Ten który jest na końcu piramidy społecznej ma najgorzej. Łupie go każdy i to nie rzadko w imię prawa. A ten na górze zrobi wszystko aby utrzymać się na stołku w przekonaniu, że robi to dla dobra ogółu, ba nawet gotów jest złożyć marketingowe, nic nie warte obietnice, które z góry są skazane na nie spełnienie. Bo czy kiedyś syty zrozumiał głodnego?? Zdecydowanie NIE! Dlatego mnie to nie dziwi, że łatwo składane obietnice po osiągnięciu celu ( czyli zazwyczaj dobrej posady) lądują następnego dnia w koszu. Jedynie szkoda mi czasu na wysłuchiwanie i czytanie steku bzdur, które i tak nic nie wnoszą nowego w życie. Utwierdzam się w starej sprawdzonej wykładni: „Po czynach ich poznają…” Liczą się bowiem czyny, a nie puste obiecanki cacanki.

Współczesna Wieża Babel

2011-01-30T08:33:00.000-08:00

Patrząc się na ten doskonały „współczesny twór” jakim jest Unia Europejska, tak się zastanawiam, czy oby nie jesteśmy świadkami budowania Wieży Babel. Dlaczego aż tak? Ano dlatego, że te dwie sprawy ludzkie jakimi są Wieża Babel i Unia Europejska mają wiele ze sobą wspólnego. Przede wszystkim cechuje je brak obecności Boga, szukanie wspólnoty ponad językowej i kulturowej, oraz ludzka chęć stanięcia na miejscu Boga. No, cóż Wieża Babel dzięki Bogu już się rozpadła, czy zatem UE czeka taki sam los?

Często nurtują nas takie pytania

2010-12-30T09:15:00.001-08:00

Jakie będą nasze dzieci? Co sobą będą reprezentowały? Na co są narażone? Są to oczytwiscie ważne pytania, a nawet bardzo ważne. Jednak warto wsród tych pytan postawić sobie jeszcze jedno: Czy my, jako rodzice zrobilismy wszystko, aby nasze dzieci wyrosły na dobrych ludzi? Jeżeli tak, to warto ( oczywiscie mając pod pewną kontrolą) obdarzyć swoje dorastające pociechy odrobiną zaufania i pozwolić w niektórych sprawach na własne decyzje. Przez to pozwilimy im wkroczyć dojrzalej i pewniej w dorosłe życie. A rodzce stają się szanowanymi przyjaciółmi i doradcami, a nie wrogami :)

Życzenia

2010-12-24T03:30:00.000-08:00

Na czas radosnego świętowania Narodzenia Pańskiego i nadchodzący Nowy Rok 2011 życzymy wielu łask i błogosławieństwa Bożego. Niech Opatrzność Boża czuwa każdego dnia.
Szczęśliwego Nowego Roku.

Z darem modlitwy
B&M Labudda

Adwent

2010-12-02T10:30:00.001-08:00

to czas oczekiwania na wyjątkowe życie. Czas który podkresla, że życie jest ważne już od poczęcia po przez pogodną starosć i dalece dalej niż to sobie wyobrażamy. Każde istnienie ludzkie ma sens, ma sens. W tym roku to szczególny czas dla mojej rodziny. Czas oczekiwania na nowe życie.

Autentyczny czy trendy

2010-11-28T08:23:00.000-08:00

Patrząc się na świat, można z powodzeniem stwierdzić, że człowiek woli być bardziej trendy niż autentyczny. A szkoda! Wychodząc bowiem z założenia, że Bóg stworzył każdego z nas, jako jedyny i nie powtarzalny „egzemplarz”, to każda osobowość powinna społeczność ludzką ubogacać. Będąc trendy, niestety nie dajemy szansy naszemu otoczeniu na dostrzeżenie naszego zdrowego, autentycznego ja. Jako człowiek wierzący powinienem być bardziej autentyczny niż trendy, ponieważ tylko w ten sposób jestem wstanie ubogacić świat swoją osobowością, która jest jedyna i niepowtarzalna.

Pierwsze oznaki zimy

2010-10-30T05:27:00.000-07:00

Choć piękne słońce nie pozwala jeszcze zapomnieć o cudownej, złotej jesieni, to zima już się powoli wkrada do niektórych zakątków naszego Kraju. W tym tygodniu dane mi było podziwiać śliczne widoki ośnieżonych drzew jadąc jedną z dróg do pracy.

Piękny jest ten świat

2010-10-27T10:29:00.001-07:00

Ilekroć spoglądam w góry, to budzi się we mnie większy respekt wobec Boga Ojca. Stworzył tak piękny świat. Stworzył i otoczył go opieką. Codzienne i nie codzienne cuda, które mnie nieustannie otaczają, wręcz nakazują mi wielbić Boga za ogrom Jego szczodrobliwości wobec Swego niegodnego sługi. Boże dziękuję za wszelkie dobro!

Spójrz przez pryzmat rodziny na to co robisz…

2010-09-30T10:06:00.000-07:00

Czasami mam wrażenie, że praca do tego stopnia wysuwa się na pierwszy plan, że zapominamy o rzeczach najważniejszych, czyli o najbliższych, o rodzinie, o tym, dla kogo i dlaczego pracujemy. Tracąc się w pędzie pracy, rodzina dla wielu przestaje być priorytetem! A przecież pracujemy ku pożytkowi rodziny!!! Nasza praca ma zapewnić jej stabilność i bezpieczeństwo!!! Jeżeli tak nie jest, to jest źle, to jest tragicznie. Jeżeli „dzięki” nadmiernemu zaangażowaniu się w pracę, serwujemy rodzinie brak stabilności i poczucia bezpieczeństwa, to warto przemyśleć sens takiej pracy. Nie dajmy się zwariować, dziś świat funduje nam rządzę posiadania, co łechta nasz egoizm. Nasze działanie ma być prorodzinne, ponieważ praca ma służyć rodzinie, a nie rodzina pracy. Rodzina bez wielu nowości się obejdzie, natomiast zapewne nie obejdzie się bez zdrowego patrzenia na jej wartość i pełnego zaangażowania się męża i żony w wspólne życie. To przede wszystkim z ogniska rodzinnego dzieci wyciągają życiowe wnioski, co jest najważniejsze w życiu. A najlepszym przykładem ustawienia pracy w życiu rodziny, jest sama Święta Rodzina.(Żeby było jasne, nie popieram lenistwa, ale także nie popieram życia dla pracy). Praca ma służyć rodzinie, a nie odwrotnie!!!

Warto rozmawiać – czyli prowadzić dialog

2010-09-22T11:48:00.000-07:00

Nie będę żadnym odkrywcą stwierdzając fakt, że życie człowieka jest w pełni oparte na dialogu. Ośmielam się twierdzić, że 99% odejść od obranej drogi ( czy to małżeńskiej, czy zakonnej, czy też każdej innej) jest spowodowane brakiem dialogu, a wręcz niejednokrotnie prowadzenie przez jedną ze stron monologu. Jednak ku zdumieniu nowoczesny świat lansuje monolog, bo jest wygodniejszy i łatwiejszy. Gdybym miał scharakteryzować obie dziedziny jednym zdaniem to: dialog jest nastawiony na drugą osobę, na szukaniu wspólnego punktu, natomiast monolog jest nastawiony na siebie ( w duchu: punkt pierwszy - ja mam zawsze rację. Punkt 2 - jeśli tak nie jest, to patrz punkt pierwszy). Warto, zatem rozmawiać, mówić, ale przede wszystkim słuchać, po to, aby dojść do wspólnego rozwiązania. Głupim jest ten, który myśli, że bez dialogu trudne sprawy się same rozwiążą, czy też jakoś to będzie. Warto być nastawionym na drugą osobę :) i warto szukać wspólnych punktów w życiu, ponieważ człowiek jest powołany do budowania, a nie dzielenia.

Właściwa hierarchia wartości

2010-09-08T08:07:00.000-07:00

Warto w zawirowaniu zajęć zatrzymać się i pomyśleć, co lub kto zajmuje w mojej hierarchii wartości pierwsze miejsce. Czy jest to rodzina, czy może praca?? Praca jest narzędziem, które pozwala utrzymać to, co jest najcenniejsze, czyli RODZINĘ w dobrych warunkach materialnych. Pozawala przetrwać. To narzędzie jest zaiste ważne, ale nigdy nie może być najważniejsze, bo narzędzie może stać się czasami wrogiem rodziny. I wtedy człowiek przeżywa tragedię. Niepokalanie Poczęta i sw. Józef wiedzieli doskonale co jest najważniejsze.

Wiara i ufność

2010-08-13T07:36:00.000-07:00

To moim zdaniem nieodłączne towarzyszki człowieka. W każdym dniu nam towarzyszą. W każdym dniu musimy korzystać z ich pomocy, być może tego nieświadomi. Jak idziesz do specjalisty, czy to do lekarza, czy mechanika samochodowego, jesteś wręcz skazany na wiarę i ufność, bo z podejrzliwością daleko nie zajedziesz. Jeśli mechanik określa, co jest do zrobienia w twoim samochodzie, to mu ufasz i wierzysz, bo on się na tym zna. Jeśli lekarz mówi tobie, że musisz iść na operację, to mu ufasz i wierzysz, bo on się na tym zna. Itd.…
Jeśli więc, Bóg wskazuje tobie jak żyć, aby dostąpić zbawienia, przez Pismo św. i różne znaki, to Mu UFAJ I WIERZ, bo ON SIĘ NA TYM ZNA i z pewnością nie chce źle.

Jasna sytuacja

2010-07-28T09:03:00.000-07:00

nie zawsze przyjemna, ale przejrzysta, pozwalająca trzeźwo ocenić stan rzeczy. Czasami nie pożądana, nie jednokrotnie bolesna, a czasem wręcz przeciwnie radosna, dająca nadzieję, wlewająca pokój. Co by o niej nie powiedzieć jest rzetelna i wielokrotnie pomocna, traktuje ciebie bez ściemy i iluzji, bez złudzeń. Dziś o tyle cenna, ponieważ prawie niespotykana. Lubię ją, pozwala mi patrzeć realnie i bez złudzenia na życie. Jest siostrą z którą trzeba się liczyć i uważnie słuchać. Jeżeli jej się nie zbywa, jest troskliwa i ucząca. Ma wielką wiedzę, umie przewidywać, ostrzegać i bezpiecznie przeprowadzić. Uznanie jej jest mądrością. Klarowne sytuacje są błogosławieństwem.

A może by tak jeszcze raz

2010-07-28T08:22:00.000-07:00

Mija już pół roku, jak zdecydowałem zrezygnować z pisania. Wiele od tego czasu się zmieniło, niemniej jestem nadal tym samym człowiekiem, tym samym Chrzescijaninem, tym samym Markiem. Myślę, że zawsze warto pochylać się nad swoim życiem z wielką wiarą, że Dobry Bóg kroczy razem z człowiekiem i powołuje go do tego szczególnego zadania jakim jest CZŁOWIECZEŃSTWO. Pragnę tu zostawiać kilka moich myśli odnośnie życia i zapewne nie będą to częste wpisy. Być może będą upustem doświadczenia jakie do tej pory zdobyłem, zdobywam i mam nadzieję, że będę nadal zdobywał. Jednak tak jak do tej pory było, nie zamierzam czynić z bloga pokojem zwierzeń. A tym czasem następny post to powrót do przeszłosci, bo uważam, że jest ponad czasowy i aktualny :)

Nowy Rok bieży

2010-01-01T01:46:00.000-08:00

Inwentaryzacja, to słowo pojawia się bardzo często na witrynach sklepowych w tych dniach. Końcówka starego roku i początek nowego roku, ubrany jest w liczby i rachuby, ile, czego zostało. Na taki remanent zasługuje także nasze życie. O ile ten ubiegły rok przybliżył mnie do Boga, oraz w jaki sposób chcę realizować dalej swoją wędrówkę ku Bogu, w ten Nowy Rok? Na co mam zwrócić uwagę, a co zostawić? Co przynosi korzyść, a co straty duchowe? Oto kilka pytań z wielu, które towarzyszyły mi w tę Noworoczną Noc. Jednego jestem pewien: być uczciwym wobec Boga i bliźniego.

Niech błogosławieństwo Boże przekazane Izraelitom na ręce Mojżesza (Lb 6,22-27), będzie także naszym udziałem w ten NOWY ROK 2010, tego z całego serca życzę każdemu kto zagląda na tego bloga:

Pan mówił do Mojżesza tymi słowami: powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto macie błogosławić Izraelitom. POWIECIE IM: NIECH CIĘ PAN BŁOGOSŁAWI I STRZEŻE. NIECH PAN ROZPROMIENI OBLICZE SWE NAD TOBĄ, NIECH CIĘ OBDARZY SWĄ ŁASKĄ. NIECH ZWRÓCI KU TOBIE OBLICZE SWOJE I NIECH CIĘ OBDARZY POKOJEM. TAK BĘDĄ WZYWAĆ IMIENIA MOJEGO NAD IZRAELITAMI, A JA IM BĘDĘ BŁOGOSŁAWIŁ.

Dziś wigilia!!!

2009-12-24T00:16:00.000-08:00

W wariacji jeszcze przed swiątecznej proponuję nie zapomnieć, że dzis Narodził się nam Zbawiciel. Suche przygotowania tych swiąt, bez tej iskry życia i miłosci wobec bliźniego, są pustą celebracją siebie. Nie piję, nie palę i po wielu latach szukania, ODNALAZŁEM SENS ŻYCIA. Wszystkim życzę tego samego :), oraz błogosławionych Swiąt Narodzenia Pańskiego

Świąteczne Życzenia

2009-12-20T00:08:00.000-08:00

Na nadchodzące święta Narodzenia Pańskiego i Nowy Rok 2010, życzę błogosławieństwa i pokoju płynącego z Serca Bożej Dzieciny.

Z darem modlitwy
Marek Labudda

Wolność w Miłości

2009-12-17T22:51:00.000-08:00

to TAK obojga stron, na taką a nie inną historię życia. W innym wypadku mamy do czynienia z wywieraniem presji jednej strony na drugą.

"Przepis na niebo według św. Jana Chrzciciela"

2009-12-13T00:31:00.000-08:00

Tak chyba można streścić dzisiejszą ewangelię(Łk 3, 10-18). Zaskakujące proste odpowiedzi św. Jana na pytanie co robić, aby zasłużyć na niebo, powalają swoją prostotą i jasnością. Nie ma w nich mowy o górnolotnych praktykach ascetycznych, czy o zadaniach nie do osiągnięcia, skazanych na niepowodzenie. On mówi jasno do bogatego i biednego, słabego i mocnego, do ciebie i mnie: to co robisz, staraj się wykonywać jak najlepiej. Nie wykorzystuj swojej pozycji społecznej, do własnych interesów i ciemiężenia bliźniego. Prosto i jasno mówi, bądź sumienny w tym, co ci zostało powierzone, nic więcej i nic nad to. Kolejny raz, zatem możesz się przekonać, że niebo jest na wyciągnięcie ręki:),i to twojej ręki! Życzę błogosławionej i radosnej niedzieli.

Na czym polega szczęście? – temat rzeka

2009-12-03T12:56:00.000-08:00

Wystarczy włączyć TV i już specjaliści od marketingu reklamowego łudzą człowieka przepisem na szczęście. Według nich posiądziesz szczęście, jeżeli zakupisz reklamowany przez nich towar, np.: proszek do prania, nowy samochód i milion różnych rzeczy. Nieszczęsny to człek, który daje się na te brednie nabrać, ponieważ jak już zdobędzie swoje wymarzone cudo, to okazuje się, że na rynek wszedł nowocześniejszy sprzęt i w ten sposób czar jego szczęścia pryska. To jakże pozorne szczęście wprowadza w chęć pożądania, a to wprawia w ruch wielką machinę nieszczęścia ludzkiego, bo żeby zdobyć, trzeba mieć pieniądze, żeby mieć pieniądze trzeba nadludzko poświęcić się pracy i w końcu, aby być na topie, trzeba mieć worek tych pieniędzy. W ten sposób dzieci tracą ojca, matkę; a małżonkowie siebie nawzajem – tragedia. Pożądanie sprawia, że ważniejsze od rodziny i bliźniego stają się własne pragnienia, które czynią nas tak naprawdę nieszczęśliwymi. Często pod przykrywką dobra rodziny małżonkowie decydują się na długą rozłąkę, bo zagranicą można się dorobić szybciej i łatwiej ( w rezultacie dla wielkiego nie pożytku relacji rodzinnych). To wszystko ostatecznie prowadzi do TRAGEDII – NIESZCZĘŚCIA!!! A potrzeba tak nie wiele, potrzeba otwartego serca i miłosci, zamiast portfela pelnego pieniędzy. SZCZĘSCIA NIE DA SIĘ KUPIĆ!!!
Na czym zatem polega szczęście??? - Na byciu dla drugiej – bliskiej osoby!!! I to jest pełna odpowiedź. Szczęście polega na dawaniu siebie innym. Im mniej myślisz o sobie tym bardziej będziesz się umiał cieszyć z dobra dawanego bliźniemu. Taka postawa to dojrzałość. Nastawienie dla innych otwiera na relację międzyludzką, która jest ważna zarówno w rodzinie, jak i w zakonie. Zdrowa rywalizacja w dobrym, o której mówi św. Paweł to widzieć dobro u bliźniego, to być z nim jak mu coś nie wyjdzie- nie po to, aby dowalić, lecz aby wesprzeć w radości i trudzie dnia. Szczęśliwy to ten, który daje siebie. Tak powinno być nie tylko w małżeństwie, ale i w zakonie, ponieważ: BYĆ SZCZĘŚLIWYM TO ZNACZY KOCHAĆ I BYĆ DLA DRUGIEJ OSOBY!!!
Można żyć ubogo i nie mieć super autka i być szczęśliwyszym niż mieć wszystko, czego się zapragnie i nieustannie poszukującym. Szczęście zatem jest na wyciągnięcie ręki. Wystarczy tylko kochać. Jest to temat rzeka i wiele można by o szczęciu napisać. Nie mnij jednak pragnę podkrelić, że: BYĆ SZCZĘŚLIWYM TO ZNACZY KOCHAĆ I BYĆ DLA DRUGIEJ OSOBY!!! Chyba po raz pierwszy nie jestem do końca przkonany o pelnym przelaniu tego co czuje moje serce :). To jdynie nieudolna próba podzielenia się refleksją na ten ważny aspekt naszego życia :)

Adwent to oczekiwanie...

2009-11-29T00:49:00.000-08:00

To już kolejny czas oczekiwania w moim życiu. Oczekiwania na nowe życie płynące od Boga, pełnego nadzieji na lepsze jutro. W końcu adwent poprzedza ważne wydarzenia dla każdego chrzescijanina. Narodziny Chrystusa, Syna Bożego są znakiem, że wszystko można zacząć od nowa, ponieważ kochać to znaczy na nowo się narodzić. Życzę każdemu radosnego oczekiwania na przyjscie naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Każdy dzień

2009-11-23T03:05:00.000-08:00

przynosi nam nowe doswiadczenia, nowe przeżycia. Nie ma zbiegu okolicznosci, czy przypadków życiowych. Wszystko co nam się przydaża jest z Woli Boga, wszystko zaplanowane. Bogu dziękuję za moją dotychczasową historię życia.

Każde życie

2009-11-11T13:39:00.000-08:00

ma swoje problemy, to małżeńskie jak i to zakonne. Jest to chyba normalne, zresztą może to i dobrze :). W ten sposób się uwięcamy, dążymy do zbawienia. ważne, aby w tym dążeniu mieć wsparcie bliźniego, a to często jest najtrudniejsze. Mamy tędęcje do egoistycznych zachowań. Dzis swiat stawia na idywidualizm (ważne czego ja dokonałem), tym czasem dorga swietosci jest drogą zauważenia czego dokaonała osoba mi bliska. Na tym polega być podporą dla kogos - towarzyszyć w sukcesach i radosciach, oraz tym bardziej w poraszkach i niepowodzeniach. Bogu dziękuje za takie osoby w moim życiu :). I mam nadzieję, że choć w małym stopniu potrafię być podporą dla innych :)

Godnie żyć -

2009-11-05T01:47:00.000-08:00

- to nie mieć, ale być. Można mieć nie wiele, a żyć godniej niż ten kto ma wiele. Godnie żyć to dbać o drugiego człowieka, być dla innych, a nie dla siebie. Godnie żyć, nie oznacza więc "zażynanie się" dla dobrobytu, tylko być szczęsliwym nawet w biedzie i uczciwosci :). Życzę miłego dnia :)

W dniu imienin

2009-10-31T14:29:00.000-07:00

Wszystkich Swiętych składam każdemu i każdej moc życzeń: Błogosławieństwa Bożego i wszelkich łask. Wszystkiego co dobre.

Autorytet

2009-10-17T05:29:00.000-07:00

– głupim jest ten, co myśli, że posiada go ze względu na zajmowane stanowisko.
Życie pokazuje i uczy, że na autorytet trzeba sobie zapracować ciężką pracą przede wszystkim nad sobą, szanować bliźniego. Można mieć ważne pozycje społeczne i zarazem nie mieć poważania u innych (znam takie osoby). Osobiście chce mi się śmiać, jak słyszę zapewnienia o wielkości ze względu na…. To by oznaczało spoczęcie na laurach. Zresztą sam autorytet nie jest celem życiowym. Ważne by być dobrym człowiekiem, katolikiem, wierzącym.

Nie wszystko jest tak łatwe

2009-10-12T13:44:00.000-07:00

jak nam się wydaje. Nie wszystko musi nam się podobać. To jest poprostu życie pełne różnych niespodzianek, tych miłych i tych przykrych...

Jak dobrze jest tam, gdzie nas nie ma. Jak wspaniałe jest to, czego nie mamy…

2009-10-07T13:06:00.000-07:00

Paradoks jedynie polega na tym, że jak już stajemy na naszej „ziemi obiecanej” to okazuje się, że spotykamy w upragnionym miejscu taką samą szarą rzeczywistość, jaką mamy na co dzień. A wspaniała rzecz, która nas tyle wyrzeczeń kosztowała, z czasem staje się stara i nudna. I tak w nieskończoność ganiasz z językiem na wierzchu za złudnym szczęściem, które pozostawia jeszcze większy głód oraz rządze posiadania i zdobycia. Tu i teraz jest szczęście. Szalenie szczęśliwym jest człowiek, który umie się cieszyć z tego, co posiada. Szalenie szczęśliwym jest człowiek, który się cieszy tym, gdzie jest. Obym umiał być takim szczęściarzem, biorącym pełną garścią szczęście tam gdzie jestem…obym umiał cieszyć się tym, co mam…

Nie ważne kim jesteś, co posiadasz tu na ziemi,

2009-09-13T15:55:00.000-07:00

możesz bowiem być bratem, księdzem, malżonkiem, żoną, siostrą itd... Te spoleczne funkcje nie są bowiem celem naszego istnienia. Celem naszego istnienia jest życie wieczne, a doczesnosć ma nas tylko doprowadzić do zbawienia. Ważne jest zatem to, co zdobywasz na wiecznosć, co będziesz w stanie zabrać ze sobą z doczesnosci do wiecznosci. Czy masz cos takiego???

Kościół...

2009-08-23T07:56:00.000-07:00

nie dawno oglądałem dyskusję na temat: Bóg tak, kościół nie. Paradoks polega na tym, że w większości dyskutowali na ten temat członkowie Kościoła, jakby zupełnie zapomnieli, o tym kto tworzy Kościół. Chcę powiedzieć stanowczo: Kościół to nie tylko księża i osoby zakonne. Niestety tak się utarło. Kościół, to każdy ochrzczony. Sama dyskusja w takim razie to kolejny absurd, którego jesteśmy świadkami.

wakacje...

2009-07-07T08:05:00.000-07:00

... to wspaniały czas na zbliżenie się do Boga poprzez cuda, które łatwiej dostrzec w blasku słońca :). Zachęcam do korzystania z tego pięknego czasu według Bożych
Zasad Miłosci

Dziwny jest ten świat i dziwne są słowa…

2009-06-04T08:34:00.000-07:00

To, co jest krzyczące w nas to zło. Bardziej widoczne i zawsze na wyciągnięcie ręki. Łatwiej jest krytykować, oceniać, wystawiać etykietki (w tym nawet jestem niezły), niż dostrzec dobro w drugim (w tym czasami muszę pokonywać siebie). Tym czasem jestem powołany do tego, aby być dobrym i dostrzegać to dobro w drugim człowieku. Nie gdzieś w Afryce, czy Ameryce, na odległość, ale tu gdzie mieszkam, na własnym podwórku, w ludziach, których napotykam, na co dzień, z którymi pracuję, przebywam, mieszkam…. Na tym według mnie polega budowanie Królestwa Niebieskiego wśród nas. Na dostrzeganiu dobra w każdym człowieku, nawet w tym, który jest trudny dla mnie i po ludzku nie do przyjęcia. W biedaku, bogaczu, narcyzie, cwaniaku, cyniku pijaku itd.….Niedawno oglądałem fragment reportażu o bracie Roger, znanym nam ze słynnych spotkań młodych „Taze”. Jeden z jego współbraci we wspomnieniach powiedział o nim, że br. Roger nie umiał się gniewać, widział w ludziach tylko dobro, i nawet, jeżeli ktoś dla niego był trudny i sprawiał mu ból, to on mówił: na pewno będzie dobrze, jeszcze powrócimy do tematu. Ten niezwykły człowiek pełen pokoju budował Królestwo Boże czyniąc dobrze. Świat jest o tyle dziwny, o ile dostrzega tylko sensacyjne zło, które nam serwują media, słowa o tyle są dziwne o ile nie ma w nich nawet cienia pozytywizmu. Uważam, że każdy, kto patrzy się oczyma dobra i czyni dobro, jest budowniczym Królestwa Niebieskiego tu i teraz, wszędzie tam, gdzie się znajduje. Być dobrym i widzieć dobro jest dla mnie wyzwaniem każdego powszedniego dnia. Jest to szczyt, który się zdobywa i który przynosi prawdziwą radość i szczęście.
Boże zdejmij ślepotę z moich oczy i spraw, abym przejrzał, abym widział nie tylko ludzi, ale dobrych ludzi. Dodaj sił, abym każdego dnia dał radę wspiąć się na szczyt prawdziwej radości.

Milczenie jest złotem.

2009-06-02T00:29:00.000-07:00

Dobry Jezu udziel mi łaski milczenia. Dodaj odwagi i męstwa w dawaniu świadectwa o Tobie.:)

Pokonać siebie

2009-05-31T03:15:00.000-07:00

Boże dodaj mi sił szczególnie gdy doznaję słabości i bezradności. Nie pozwól, aby mną kierowała reguła odwetu… Daj mi cierpliwość do siebie samego. Tam gdzie jestem bezradny, nie szczędź pokory i opanowania…

Absurdalne „JA”

2009-05-30T00:28:00.000-07:00

Wszystko kręci się wokół mnie. Wszystko jest dla mnie i wszystko ma mi służyć, moim zachciankom i przyjemności. Ma mi być łatwo i super, bez żadnych przeszkód i trudności. Takie rozwiązanie przynosi mi telewizja, reklama, technologia i współczesna cywilizacja. W rezultacie całe to zawirowanie sprowadza do nadmiernej adoracji siebie. Moje „JA” jest na pierwszym planie. Jeszcze nie tak dawno mówiło się: „Jak Pan Bóg pozwoli” lub „Jak Bóg da, to..” Dziś słyszę zaskakującą i wręcz absurdalną wersję z położonym naciskiem na egoistyczne ”JA” tzn.: „Jak Pan Bóg pozwoli i JA zechcę”. To podkreślenie siebie jest do bólu przesadzone. Kimże ja jestem, że stawiam się na równi z Bogiem, kim?! Jestem tylko narzędziem w Jego ręku, nieużytecznym sługą. I przesadne kreowanie siebie jest obrzydliwe. To dzięki Bogu mam dar powołania i dzięki Niemu samemu mogę SŁUŻYĆ drugiemu człowiekowi w pobożności i pokorze. Moje ja jest zbyt małe, abym mógł sobie przypisywać jakiekolwiek „sukcesy” związane z moim powołaniem. Dlatego każdego dnia mam obowiązek przede wszystkim do dziękowania Bogu za dar powołania czy to do kapłaństwa, czy do zakonności, czy do małżeństwa, czy do samotności. Każdy człowiek jest powołany do szczęścia, a prawdziwe szczęście jest w dawaniu siebie innym, służeniu Bogu i drugiemu człowiekowi. Absurdalne „JA” zabiera mi tą radość bycia dla Boga i bliźniego i zamienia na zwykły ochłap, namiastkę szczęścia zwaną: przyjemnością. W ten sposób człowiek nastawia się tylko na siebie i szuka owej przyjemności i pragnie być „w świetle reflektorów”, pragnie świecić, pragnie być nieustannie w centrum uwagi. A jeżeli tego zabraknie, to czuje się nieszczęśliwy, pogryziony, ma wiele pretensji, uczulony na każdą chodźby małą krytykę, która by mogła urazić jego „wspaniałe i z tak wielką pieczołowitością pielęgnowane Absurdalne JA” Każda negatywna uwaga staje się włócznią, która rani i która jest zaczynem odwetu. Dosłownie człowiek jest UBOGI ze swoją pogonią za przyjemnością, ze swoim NARZYZMEM. W pokorze i wdzięczności za dar powołania, każdego dnia staram się przechodzić nad swoim absurdalnym JA i być dla Boga i bliźnich. Życzę każdemu jak największej wolności od swego absurdalnego Ja. Wolności, która prowadzi do prawdziwego SZCZĘŚCIA płynącego z nastawienia się na Boga i drugiego człwieka

2009-05-26T12:06:00.000-07:00

Niektóre sytuacje i spotkanie

Krytykańctwo - sposób na życie???

2009-05-12T10:02:00.000-07:00

Łatwo przychodzi krytyka i podsumowanie innych. Jest to próba zwolnienia się z pracy nad sobą. W świetle osądu najlepiej postawić się na wysoką półkę podkreślając przy tym, że mnie to nie dotyczy. Tak jest wygodnie i bez boleśnie. "Diś ze sobą wolę nie mieć nic wspólnego, tak więc zajmę się kimś innym" - czyż to nie jest sposób na ucieczkę? Ba, na życie? I nie łudźmy się, ten styl dotyczy każdego, bez wyjątku, ciebie i mnie. Wszyscy mamy dar pouczania innych... Osobiście w trzydziestoletnim swoim życiu nie znalazłem idealnego człowieka, a byłem już w kilku miejscach i z wieloma ludżmi miałem do czynienia. Co prawda wielu ludzi spotakłem, którzy mieli takie zdanie o sobie i w ten sposób zwalniali się ze "wspinaczki". Jedynie Bóg jest idealny. A my? A my tylko staramy się być idealnymi, lub myślimy, że nimi jesteśmy (w drugim przypadku okazuje się to być dramatem, o ile nie tragedią). I w tej kwesti jest chyba tak, jak z definicją o świętości, którą nie dawno usłyszałem. Mianowicie z świętym (według tej definicji) jest tak: najpierw człowiek wygląda na świętego, ale nim nie jest. Później ani nie wygląda, ani nie jest. Natomiast na końcu nie wygląda, ale nim jest.

Tragedia na morzu

2009-05-01T14:38:00.000-07:00

W pocie czoła... Morze we czwartek zabrało pięciu polskich rybaków. Każdy z nich był żywicielem rodziny. Prawie wszyscy pochodzili z mojej rodzinnej miejscowości. Wieczny odpoczynek racz im dać Panie, a Światłość Wiekuista niechaj im świeci...

Jasna sytuacja

2009-04-24T06:11:00.000-07:00

Biała Niedziela

2009-04-19T00:24:00.000-07:00

W moim Zgromadzeniu Zakonnym zawsze wiąże się ona ze Ślubami Wieczystymi. To ostateczne wypowiedzenia: Bogu - TAK po 5 latach Ślubów Czasowych. Droga Zakonna jest nieustannym nawracaniem się ku Niemu. Nic nie jest tak ważne jak własne zbawienie i zdobycie Królestwa Niebieskiego. Każdego dnia człowiek odkrywa owe Królestwo wśród siebie. Moje Śluby Wieczyste miały miejsce w Sanktuarium Najświętrzego Serca Pana Jezusa w Szczecinie (gdzie obecnie posługuję), a było to zaledwie 5 lat temu. Moi współbracia z nowicjatu składali je w tym samym dniu w Poznaniu w Domu Głównym. Był to wyniosły dzień i myślałem wtedy, że chwyciłem już Pana Boga za nogi. Życie szybko zweryfikowało tę myśl. Dziś już wiem, że to był początek drogi ku wolności, drogi krętej, bardziej podobnej do polnej z różnymi wybojami i dziurami. Drogi, która cały czas trwa.

Życzenia Wielkanocne

2009-04-04T23:32:00.000-07:00

Kolejny raz pochylamy się nad Wielką Tajemnicą Zbawienia.
Tajemnicą, cierpienia, śmierci naszego Pana i Radości Poranka Wielkanocnego.
Na ten szczególny czas trwania na modlitwie, życzę głębokiego przeżycia obecności Jezusa Żyjącego i Działającego, tu i teraz. Otwartego serca i ucha na Jego Głos, który uzdrawia, leczy i umacnia w dawaniu świadectwa o Nim. Życzę doświadczenia Jego Mocy, która uzdalnia do pisania swoim życiem kolejnych kart Ewangelii o Jezusie, który czyni cuda, nawołuje do nawrócenia i jest w zwykłej codzienności, tu i teraz.
Z darem
braterskiej modlitwy
Marek Labuda TChr

Na dzień raodści i uśmiechu

2009-04-01T00:00:00.000-07:00

Życzę pogody ducha płynącego z głębi największej Radości i Tajemnicy naszego Zbawienia. Niech ta rozpoczynająca się wiosna zagości w każdym srecu i odrodzi życie. Niech słońce, jak i powoli zieleniejąca się przyroda przypomina, że Bóg powołuje nas do Nowego Życia. Źródło zdrowego uśmiechu, więc niech zawsze wybija i urzyźnia naszą codzienność pełną trosk, zmartwień i zaganiania.

Przed paru dniami

2009-03-28T07:56:00.000-07:00

zamieściłem fragment Pisma Świętego z Księgi Powtórzonego Prawa. Jest to tekst mówiący jak zażyła ma być moja relacja z Bogiem. On jest Tym, o którym mam myśleć w każdej, chwili począwszy do wczesnego ranka, skończywszy na momencie zaśnięcia. Nie jest to jednak łatwe, sprawy zwykłego dnia wkradają się na pierwszy plan, zajmując miejsce należne Bogu. To, dlatego z taką sumiennością muszę dbać, aby Jego obecność wypełniała moje życie. I tak naprawdę to jest mój cel– bycie blisko Boga i nieustanne nawracanie się ku Niemu. Modlitwa jest drogą, jak powie jeden z ojców duchownych, ona nie jest sama w sobie celem, tylko środkiem do tego, aby być blisko z Bogiem. Ta bardzo ciekawa myśl, ostatnio wypełnia moje dni. Towarzyszy mi ona w moich powszednich zajęciach. Rozważam tę myśl przewodnika duchowego w świetle Słowa Bożego, które przytoczyłem wyżej. Każda myśl ma być wypełniona Nim. To Bóg tym nakazem wyciąga ku mnie pomocną dłoń, wskazuje jak ma wyglądać mój dzień, od czego mam zacząć, jak trwać i jak kończyć każdy dzień. W tym trwaniu przy Jego Słowie ma mi pomóc Jego realna obecność nie tylko w sercu, ale także przed oczyma. Wszystko inne jest zdecydowanie niżej. I w Obliczu tak wielkiego Majestatu zdaje się być niczym. I muszę się przyznać, że w świetle tak wymownego Słowa, moje trwanie przy Nim jest nadal nieudolną próbą nawracania się ku Bogu.

SŁUCHAJ CHRZEŚCIJANINIE

2009-03-23T06:52:00.000-07:00

„Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję. Wpoisz je twoim synom, będziesz o nich mówił przebywając w domu, w czasie podróży, kładąc się spać i wstając ze snu. Przywiążesz je do twojej ręki jako znak. Niech one ci będą ozdobą przed oczami. Wypisz je na odrzwiach swojego domu i na twoich bramach.” Pwt 6, 4-9.

"Mój Chrystus" mój jedyny Pan i Zbawca.

2009-03-21T08:37:00.000-07:00

Tak na prawdę jest aktywny w moim życiu na ile Mu pozwolę działać w sobie, na ile się otworzę na Niego. Pierwszy krok to uwierzyć, że On żyje i działa, że nie jest historią, która mineła. Ta historia trwa cały czas. Każdy dzień mojego życia to kolejna karta ewangeli, która ukazuje działalność i cuda Boga - Człowieka. To On mój los zabezpiecza. Tak łatwo jest sprowadzić Go do Tabernakulum i do Pisma Św. ( najlepiej obrazkowego, bo nie trzeba czytać), tym czasem nie oto chodzi. To nie tak. On żyje i działa. On dziś chodzi po ziemi i czyni cuda, tylko aby Go dostrzec trzeba się zatrzymać i znaleść czas na modlitwę - ufną prośbę: ...Jezusie, Synu Dawida ulituj się nade mną... Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz...

Pamiętaj bądź zawsze uczniem

2009-03-19T15:02:00.000-07:00

Przed paru laty jak wyjeżdżałem na parafię z domu głównego tymi słowami, pożegnał mnie jeden z moich współbraci. Szczerze powiem trochę się na niego oburzyłem, pomyślałem sobie wtedy:, co za typek, każe mi być cały czas uczniem, a ja tu jadę do konkretnej pracy. Długo nie rozumiałem przesłania tych słów i myślę, że sam wypowiadający do końca nie wiedział, co mówi ( pełni szacunku do jego osoby). Wiem jedno, bardzo długi czas one mnie poruszały i samo zdarzenie budziło we mnie ironiczne uczucia. Dziś po wielu latach spoglądam się na nie zupełnie inaczej, od drugiej strony. Uważam, że mają one bardzo głęboki sens egzystencjalny. Być zawsze uczniem, bowiem to zaszczyt i jednocześnie nieustanna lekcja pokory. Być zawsze uczniem, to znaczy otworzyć swoje oczy i uszy na Boga, który każdego dnia uczy mnie przez konkretne zdarzenia i doświadczenia, kroczenia Jego drogami. To dyspozycyjność na codzienne nawracanie się z moich dróg na Jego. Ostatnio rozważam słowa: „ Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” Bardzo znane słowa Jezusowe, które można powiedzieć cały czas przewijają się przez karty Ewangelii jak powtarzający się refren. Refren, który przypomina mi sens mojego życia, sens każdego dnia, każdej chwili. Nawracać się to dla mnie mieć zawsze przed oczyma swojego Mistrza. To być nastawionym na słuchanie i widzenie po Jego myśli, każdego dnia. To umiejętność powiedzenia: Mów Panie, bo sługa twój słucha. To umiejętność przesunięcia swojego ja na drugi, a nawet trzeci plan. Tylko wtedy jestem wstanie uniknąć poparzenia się i bolesnych konsekwencji własnych planów i postępowania. Być uczniem, to także umiejętność nieustannego pytania się:, dlaczego?, Po co?- Pytania się Tego, który wie najlepiej, a Nim jest Jezus Chrystus – żyjący i działający tu i teraz.

Rekolekcje nie dla wszystkich, lecz dla tych co chcą

2009-03-08T04:18:00.000-07:00

Dziękuję wszystkim za dar modlitwy w czasie moich rekolekcji. Wszystkim kobietom w dniu ich święta składam życzenia wielu łask i błogosławieństwa Bożego w każdej chwili podejmowanego obowiązku i odpoczynku.
Kilka słów na temat rekolekcji, w których uczestniczyłem. Thomas Merton mówi o pustyni w mieście, jako szczególnym miejscu ciszy w gwarze wielkiego miasta, chwili dla Boga w szybkim świecie konsumpcyjnym. Pójdę w trochę innym kierunku mówiąc o rekolekcjach Lectio Divina, pomimo tego, że to właśnie był taki czas specjalny dla Boga, w którym wszystko ważne spadło rangą do mało ważne w obliczu najważniejszej sprawy dla człowieka, jaką jest bliskość Boga. Był to czas ciszy zewnętrznej, po to abym mógł usłyszeć nieustannie mówiącego Boga do mnie. Był to szczególny czas przebywania w oazie życia, w której jest tylko jedna, jedyna studia Słowa Bożego, z której można czerpać bez ograniczeń, bez skrępowania. Był to dom, w którym Ojciec nieustannie czeka na mnie – syna marnotrawnego i cieszy się, gdy przybywam do Niego, nie zważając, w jakim jestem stanie duchowym jestem. /Nawiązuję oczywiście do przypowieści o Synu Marnotrawnym - Łk 15,11-32/. Był to czas, w którym mogłem usłyszeć i doświadczyć owego: CZEKAŁEM NA CIEBIE, CIESZĘ SIĘ, ŻE JESTEŚ. Doświadczyć na nowo nieustanną obecność Jezusa w moim życiu, które nie zawsze jest piękne i kryształowe, bo jest skażone grzechem i własnymi decyzjami nie zawsze udanymi. Całe rekolekcje o parte na Piśmie Świętym, tak jak ich nazwa mówi, polegają na słuchaniu Słowa Bożego zawartym w Piśmie Świętym, które tak personalnie i indywidualnie czeka na mnie. Gorąco polecam wszystkim. Jest to czas bardzo owocny i potrzebny w życiu. Z dala od hałasu wielkiego miasta i cywilizacji, z dala od komunikacji komórkowej i internetowej, tak jakby odcięty od tego wszystkiego w całkowitym milczeniu zewnętrznym i przy fachowej pomocy odczytywaniu Słowa Bożego w życiu, na co dzień, można dostrzec jak bardzo o mnie zabiega Bóg, który nigdy nie opuszcza, który z cierpliwością czeka nie negując mojej historii. Więcej na temat tych rekolekcji i wielu innych sesji możesz znaleźć na stronach Centrum Formacji Duchowej: http: //www.cfd.sds.pl/

„Polacy nie gęsi, swój język mają” Mikołaj Rej

2009-02-24T08:01:00.000-08:00

– Czy dziś jest to aktualne? Dziś wśród różnych bilbordów reklamowych, zachowań i zwyczajów wydaje się, że to powiedzenie jest już przeżytkiem, a wręcz nie prawdziwe. Ze smutkiem patrzę na spolszczony angielski widoczny na witrynach sklepowych i przeróżnych szyldach np.: Sale, rent, Company itd.… Tych przykładów możemy wyliczać w nieskończoność. Ktoś, kto oglądał, choć w ułamku Angielskie TV bez problemów znajdzie odzwierciedlenie pewnych programów w naszej Krajowej TV. Nie wspomnę o zachowaniu i wypowiedziach. Czyżbyśmy zagubili naszą Polską Tożsamość na rzecz globalizacji?! Wszystkie te sytuacje, o których warto rozmawiać i te, których nie powinno się poruszać ze względu na grzeczność i prywatność, a które budzą niepokój w sercu, czyż nie nazywają się: KRYZYSEM TOŻSAMOŚCI? CZY NIE POGUBILIŚMY SIĘ W TEJ JEDNOCZĄCEJ SIĘ EUROPIE I ŚWIECIE? Mimo wszystko warto pamiętać, kim się jest i przytaczać słowa Mikołaja Reja: „ POLACY NIE GĘSI SWÓJ JĘZYK MAJĄ”. Promocja własnego stylu życia i środowiska, z którego się wywodzę powinno być ważnym elementem naszej codzienności, bo nikt inny nie zrobi tego za nas. Nieważne gdzie jesteś i co robisz, ważne kim jesteś, a jeszcze ważniejsze jest to, że nie wstydzisz się o tym rozmawiać. Kryzys tożsamości także dotyka Chrześcijan, bardzo mało, a jak już musimy to ze wstydem przyznajemy się do wiary w Chrystusa Jezusa. O samym Królestwie Niebieskim wiemy nie wiele i obawą przed śmiercią podważamy Jego istnienie, / ale to już jest inne zagadnienie/. Osobiście cieszę się, że jestem Człowiekiem, Chrześcijaninem, Polakiem, Kaszubem, Chrystusowcem. Choć pewnie jak każdy żyjący w tych czasach człowiek jestem również narażony na owy kryzys tożsamości, to staram się nieustannie mieć przed oczami moje pochodzenie. Ono powinno rozświetlać moją drogę ku Życiu Wiecznemu.
Na koniec polecam się waszym modlitwą, od jutra będę brał udział w rekolekcjach.

Dziś przypada 111 rocznica urodzin Ojca Ignacego Posadzego TCHR.

2009-02-17T07:25:00.000-08:00

Jest On Współzałożyciele Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej i Założycielem Sióstr Misjonarek dla Polonii Zagranicznej. Oby dwa Zgromadzenia w swój haryzmat mają wpisane służbę polakom poza granicami Polski. Więcej informacji o Ojcu Ignacym Posadzym na stronie: http://www.tchr.org/posadzy/

Jest prawdą to, że nie wszystko musi się mi podobać,

2009-02-16T00:51:00.000-08:00

tudzież nie wszystko muszę lubić, co jest darem Bożym. Np. nie lubię śniegu, bo jest przy nim dużo Syzyfowej pracy. To jest fakt, ale także faktem jest to, że Bóg stworzył śnieg i jest on ostatecznie pożyteczny, no chodźby na polach. Człowiek nie ma wpływu na to czy on pada, czy nie. Ma wpływ natomiast na jego usuwanie. Odśnieżać trzeba, bo wymaga tego bezpieczeństwo drugiego człowieka. I tu owa Syzyfowa praca zamienia się w potrzebne i konieczne zajęcie. Narzekanie na faktyczny stan rzeczy nic nie da oprócz tego, że czynność tę będę wykonywał niechętnie i bez żadnego zaangażowania. To doświadczenie jest lekcją pokory i ode mnie zależy jak do niego podejdę. To, co Bóg stworzył jest dobre, tak uczy nas Biblia, i jest to prawdą. Taka jest Wola Boża, abym usuwał ten śnieg, a Ją człowiek powinien wypełniać z radością. I chodź nadal nie lubię odśnieżania, muszę z pokora przyznać, że owa czynność uczy cierpliwości i opanowania się. Czyli moje nie lubienie, może także być wielką życiową nauką. Bóg przez różne codzienne czynności uczy, upomina i wskazuje, nad czym trzeba pracować.

Człowiek planuje, a Pan Bóg krzyżuje

2009-02-10T02:24:00.000-08:00

Nie zawsze jest po mojemu i nie zawsze musi być po mojemu.
Tak bardzo bym chciał, aby wszystko mi się udawało, wszystko było tak jak ja chcę, lub sobie zaprojektuję. Jednak nie wszystko jestem w stanie przewidzieć. Dziś, gdy w planowaniu świat ułatwia wiele rzeczy często zapominamy o jednym i najważniejszym: o Bogu. Nie liczymy się z Jego wolą i z Jego zdaniem. A przecież to On nasz los zabezpiecza. Warto zatem zaopatrzyć się w odrobinę pokory i stwierdzić wbrew wszystkim, że świat jednak do mnie nie należy. Nie mogę wszystkiego mieć co sobie zapragnę, lub postanowię. Warto zatem zauważyć swoje ubóstwo, które wyraźnie wskazuje na braki ( i nie chodzi tu o materializm). Człowiek ubogi to ten który wie że jest niedoskonały i ułomny w swoim działaniu. O tym przypominają mi moje drobne codzienne niepowodzenia, których nie rzadko doświadczam. Myślę, że są to drogowskazy postawione na mojej drodze ku Bogu, przypominające mi, że „Nie jesteś sam Dobry Bóg dał ci Matkę. Gdy szukasz domu w ciemną noc, w jej sercu miejsce masz. Kocha cię za nic, twoją pychę za nic ma, więc nie bój się - nie jesteś sam.”
Ona zawsze jest gotowa, aby podać mi pomocną dłoń, oczywiście jeśli tego tylko chcę. I o tym także warto pamiętać.

Ale po co???

2009-02-05T07:07:00.000-08:00

Nie dawno się zastanawiałem nad zakupem pewnego sprzętu elektrycznego. Podzieliłem się moim planem z inną osobą. A ona na to: ale po co? To pytanie chodziło za mną przez kilka dni i ostatecznie odwiodło mnie od planowanych zakupów. Tak prozaicznie proste pytanie sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, czy mi owa rzecz będzie przydatna i czy w pełni będzie wykorzystana. Myślę, że przed każdą zamierzoną decyzją powinno się pojawić owe: ALE PO CO?? CO MI TO DA? DLACZEGO?? W wielu wypadkach usprawniłoby to nam życie, wiele konfliktów można by uniknąć. Mało tego to pytanie ma także wymiar egzystencjalny, dotyczący życia, bycia człowiekiem, chrześcijaninem, mężem, żoną….

Czemu służy krytykowanie?

2009-01-27T02:15:00.000-08:00

Czy w czymś pomaga? Myślę, że nie. Krytykując innych tylko przysłaniam swoje błędy i niepowodzenia, które posiadam jak każdy człowiek, jest to forma nieustannego porównywania się, czy oby ktoś nie jest lepszy ode mnie. Może sobie podświadomie tłumaczę w ten sposób, że nie jest ze mną najgorzej, bo wobec innych tak źle nie wypadam. W ten sposób zwalniam się z pracy nad sobą. Zresztą łatwiej jest zajmować się innymi niż sobą, to nic nie kosztuje i nic z siebie nie trzeba dawać. A może należy spróbować jednak patrzeć się na bliźniego w pozytywniejszy sposób i zacząć dostrzegać zalety. Każdy z nas w końcu jest w nie tak bogaty. Jeżeli by doszukiwać się u innych pozytywów, to wówczas istnieje zagrożenie, jak ja od tej strony wyglądam. Może to by mobilizowało do nieustannego udoskonalania swego potencjału dobra. Jedynie porównywanie się w tym duchu jest zdrowe. Św. Paweł powie w dobrym się prześcigajcie. Może, więc warto w tym dobrym się prześcigać, nie czyniąc nikomu wyrzutów, czego nie zrobił, tylko być wdzięcznym za to, co zrobił. Tak rzadko dostrzegamy ile dobra się dzieje wokół nas. Może jest to skutek nadmiernego krytykanctwa???

Quo Vadis?

2009-01-21T05:23:00.000-08:00

Każda droga ma swoje miejsce przeznaczenia, każdy kierunek ma swój cel. Robimy wiele, aby odnieść sukces zawodowy, prywatny. Zakładamy sobie cele i staramy się je zdobyć. Tak samo jest w życiu duchowym. Każdy czyn, każdy dzień przybliża mnie do kierunku, który obrałem. Staram się pokonać przeszkody, choć czasem wiele mnie to kosztuje. Dlatego warto pytać się każdego dnia, dokąd podążam? Gdzie moje decyzje mnie zawiodą i czy jest to właściwy kierunek? Dokąd podążasz człowiecze? Gdzie zajdziesz? Obym zawsze obierał ten dobry kierunek, zgodny z Wolą Bożą. Jest ważne jak kroczę i gdzie kroczę, jest ważne, abym wiedział, co chcę osiągnąć i na ile moje zachowanie przybliża mi wyznaczony cel…

Sekularyzacja - zeświecczenie,

2009-01-10T14:48:00.000-08:00

Cóż oznacza? Kto za jej postęp ponosi winę? Myślę, że po trochu każdy chrześcijanin. Każde niedane w porę świadectwo, każde profanum przyczynia się do tego. To, co stanowi Chrześcijaństwo oparte jest na wierze i tradycji, jeżeli my dorośli nie przekażemy ją następnemu pokoleniu, to nastąpi w pełni neopoganizm. Każdy z nas jest za to odpowiedzialny. Jeżeli dziecko nie zobaczy zachowanego sacrum u dorosłych, to gdzie je ma zobaczyć? Jeżeli dziecko do kościoła jest wprowadzane jak do jakiejś sali gimnastycznej, to nie żądajmy od niego szczególnego respektu do Świątyni, w której mieszka Bóg. To owoce takich zachowań dorosłych w kościele wobec Pana Boga i dzieci nazywamy SEKULARYZACJĄ, postępem ku nie wierze. Przerażający to widok, gdy dorośli chrześcijanie wprowadzają do Domu Bożego młode pokolenie i w ogóle nie zwracają uwagi na Najważniejszego Gospodarza tego miejsca - Jezusa Chrystusa, ukrytego w Przenajświętszym Sakramencie. Nikt z nas nie pozwoliłby sobie na gości ignorujących nas, jako gospodarzy - to jest nie do przyjęcia. Ten fakt ogarnia bólem i daje wiele do myślenia. Któż ma zadbać o sacrum Miejsca Świętego jak nie dorosły chrześcijanin, któż??? Czasem warto się zastanowić, jakie skutki przyniesie nasze zachowanie, czasem warto nie wstydzić się swojej wiary, chodź by w kościele. Warto w Świątyni oddać Bogu należną Mu chwałę i część. Warto świadczyć o Chrystusie, bo taka jest nasza wiara... Za sekularyzację nikt inny nie jest tak winien jak sam chrześcijanin, katolik, deklarujący się za osobę wierzącą i praktykującą, a jest nią ty i ja. W dzień Chrztu pańskiego, gdy bardzo często wspominamy własny sakrament Chrztu, warto uderzyć się w pierś i zrobić porządny rachunek sumienia. Jak zachowuję się w kościele? Jaki daję przykład młodemu pokoleniu? Czy nie wstydzę się dać świadectwo o Chrystusie, oddając Mu chwałę prywatnie i publicznie? I w końcu czy dbam o właściwe zachowanie się dzieci w kościele? Czy mówię im o sacrum, czyli świętości i przeznaczeniu miejsca świętego, Bogu poświęconego zwanym kościołem?

Miłośc Miłosierna,

2009-01-09T15:24:00.000-08:00

tyle się o Niej mówi, pisze. Trzeba doświadczyc bezradności, aby Ona stała się Panią twego sreca. Tylko wtedy jesteśmy wstanie pojąc Jej tajniki, choc są one do końca niezgłębione. Każdy chrześcijanin doświadcza Jej na miarę swoich możliwości, na miarę otwartego serca. To Ona reguluje nasze życie, napełnia nas optymizmem i pozwala nim się dzielic. Człowiek obdarowany nie może tego daru zatrzymac tylko dla siebie - nie ma takiej opcji. Miłośc Miłosierna zobowiązuje. Jeżeli ci zostało darowane, a przecież podczas każdego sakramentu pokuty jest ci wiele darowane, to o ile więcej ty powinieneś darowac. Bez lęku i skąpstwa. Wchodząc do kruchty naszego kościoła, prawie zawsze napotykam biednych i bezdomnych na własne życzenie, czasem muszę ich "pogonic", przywrócic do ładu, jednak zawsze spogądam na nich z przymrużeniem oka, zawsze udaje, że wiele nie wiedzę. Dopiero jak przegną to reaguję. Oni w końcu też są Dziecmi Bożymi, czasem nawet są bliżej Boga Ojca niż ja. Jedynie On to wie, Dobry i Miłosierny Ojciec.Każdego dnia uczę się jego logiki, Jego Miłości Miłosiernej. Każdego dnia Jej doświadczam, każdego dnia staram się Nią dzielic i tylko czasem mi się udaje to zadanie zrealizowac. Życie bowiem pokazuje, że to nie jest takie łatwe. Czasem wszystko idzie dobrze, a jedna sytuacja powali wszytsko. Przepraszam Ciebie Boże Ojcze pełen Miłosierdza za wszystkie moje niewierności...

Doświadczenie bezradności

2009-01-08T13:43:00.000-08:00

wcale nie musi gasic, lecz powinno przybliżac człowieka do Boga Ojca. Czasem zachowuję się jak małe dziecko, które pragnie wszystko wykonac sam. Stara się byc wielkim i niedopuszcza do siebie możliwości błedu i poraszki. Wkrada się lęk, że Bóg kocha te grzeczne dzieci, a te "be", to tak nie za bardzo. Błąd na starcie. Błąd, ponieważ "Bóg kocha mnie takiego jakim jestem, raduje się każdym moim gestem..." Cóż to oznacza? A właśnie to, że On kocha mnie takiego pogiętego, naturalnego. Ojcowskie upomnienia wcale nie wskazują na brak miłości, czy brak akceptacji, one tylko zachęcą do pracy nad sobą i swymi wadami. Naturalnośc i normalnośc pozwalają zdrowo ocenic co osiągnołem a co jeszcze jest przede mną. Doświadczenie bezradności zatem zachęca do ufnej i pokornej modlitwy: "...nie moja wola, lecz niech się Twoja dzieje...". To Bóg mój los zabezpiecza i nie pozwoli mi odłączyc się od Siebie. A bezradnośc to zbawienne doświadczenie Miłości Miłosiernej...

Już dużymi krokami zbliżamy się do końca roku.

2008-12-30T14:18:00.000-08:00

Dla mnie to był rok wielkich zmian. Wiele się nauczyłem, wiele zrozumiałem i wiele mam jeszcze przed sobą. Każdy z nas jest samotną wyspą wśród wielkiego archipelagu. Każdy z nas jest samotną gwiazdą w wielkim gwiazdozborze. Samotnośc nie zawsze oznacza osamotnienie. Samotnośc to nauka Boga, nauka siebie. Po przez samotnośc poznaję siebie. Dzięki towarzyszącym wyspom i gwiazdom uczę się bycia we wspólnocie pt.: ludzkośc. Wszystkim moim przyjaciołom i znajomym, wszystkim towarzyszom mego życia serdecznie dziękuję za ten rok. Wy wszyscy byliście moimi nauczycielami. Lekcje, jak lekcje, jedne przychodzą z łatwością inne z wielkim trudem. Tak już jest. Często na tym blogu poruszałem kwestię bycia człowkiem. Nadal jestem przekonany o ważności tej sprawy, nadal uważam, że w życiu nie najważniejsze jest co się robi i ma, natomiast szalenie ważne jest to kim się jest. Czy na drodze swego życia nie zagubiło się własnego człowieczeństwa. Zanim jednak zacznę byc człowkiem dla bliźniego muszę się stac człowiekiem dla siebie. Muszę zacząc akceptowac swoje wady i zalety, muszę wiedziec, że nie jestem Bogiem i wszystko nie jest w zasięgu mojej ręki, nie jestm "Brusem wszechmogącym", muszę poznając i w pełni szanując siebie, umiec byc dla człowiekiem dla samego siebie. Dopiero wtedy zacznę byc w pełni człowiekiem dla innych. Dopiero wtedy stanę się współbratem o ile nie będę ważniakiem. Byc naturalnym disiaj jest sztuką, byc sobą wbrew temu co dziś serwuje nam świat popularności i sztucznych zachowań.
Na nadchodzący Nowy Rok 2009 życzę sobie i wam, abyśmy posiedli tą niezwykłą sztukę bycia człowiekiem dla samych siebie w duchu drugiego przykazania miłości: "Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.

Adwent jest czasem oczekiwania

2008-12-27T07:06:00.000-08:00

i jednocześnie przygotowywnia się na Boże Narodzenie.
Na czas celebrowania Uroczystości Bożego Przyjścia na świat
pragnę życzyć, aby przy stole wigilijnym wśród rodzinnego grona nie zabrakło
Tego, który jest Najważniejszy; Jezusa Chrystusa,
który przychodzi na świat, aby być z nami.
Niech Boże Dziecię błogosławi na Nowy Rok 2009 r.

Z darem modlitwy
br. Marek Labudda TCHR

Życie nieustannie traktuje

2008-12-22T14:15:00.000-08:00

nas nowymi doświadczeniami, tak radosnymi jak i przykrymi. Wszystkie one są potrzebne do normalnego działania. Kiedyś spotkałem się z opinią, że to dobrze słyszec dobre i złe rzeczy o sobie. Dobre, ponieważ widoczne są owoce pracy, natomiast zła opinia pozwala cały czas dostrzegac ile jeszcze jest do zrobienia. Gorzej jak mówi się tylko źle lub tylko dobrze. Jedna i druga skrajnośc jest bardzo niebezpieczna skłaniająca do spoczeńcia na laurach. Nie widac wtedy sensu zmiany. Dlatego owa równowaga jest dobra. Każdy z nas odpowiada za siebie, każdy z nas jest zobowiązany do pracy nad własnym "ja" i nie ważne jest w tej materii w jakiej profesji żyje, ksiądz, zakonnik czy świcki, każdy z nas odpowiada za własny rozwuj duchowy, ponieważ każdy z nas zda o sobie sprawę Bogu - jak pisze św. Paweł do Rzymian. Nikt innym za ciebie, za mnie tego nie zrobi.

Czy pokora może imponowac?

2008-12-19T05:20:00.000-08:00

A jak tak to czym? Prawdziwy obraz pokory jest bardzo często wypaczony. Pokora jest zazwyczaj kojażona z bezradnością i brakiem własnego zdania. Jest to przekłamany obraz tej szlachetnej postawy. Z resztą ten stereotyp bardzo solidnie łamią osoby święte i kandydaci na ołtarze. Znany nam i kochany do dziś Papież Jan Paweł II swą postawą odważną i zdecydowaną przedstawia zupełnie inny wizerunek pokory. Pokora to prawda, najpierw wobec siebie. Muszę siebie dobrze znac, aby stanąc w prawdzie wobec siebie. Muszę wiedziec w czym jestem dobry, a w czym zawalam, muszę w końcu zdawac sobie sprawę z tego, że nie jestem wszemogący i zdarza mi się popełniac błedy (i nawet jest to częste zjawisko). Tylko wtedy mogę stanąc w pokornej postawie najpierw wobec siebie. Potem wobec Boga i bliźniego. Pokora to naturalnośc. Pokorny człowiek nie próbuje odgrywac inną osobę, nie on tego nie potrzebuje. Jest poprostu sobą i robi to co najlepiej umie. Pokorny człowiek oddaje się całkowicie temu co jest mu zlecone, ale robi to po swojemu, bo jest sobą. Myślę, że pokora zatem może imponowac i to robi. Prawdziwie pokorny człowiek zna swoje możliwości i jest sobą. To własnie pokora nam imponuje zarazem prostotą, jak i odwagą i dziecięcą ufnością Bogu.Takiej postawy życzę przede wszystkim sobie jak i tobie.

Zaczyna się robic przedświątecznie.

2008-12-15T13:51:00.000-08:00

Dziś w parafii mieliśmy akcję "Czyszczenie Kościoła". Młodzież wykonała dużo pracy, przy czym nie zabrakło miejsca na żarty i śmiech. :) Ta młodzież do której raczej wszyscy podchodzą z dystnasem stanęła na wysokości zadania. Nie należy wątpic nawet jezeli coś przedstawia się beznadziejnie. Dając drugiej osobie szansę, sprawiasz że ona zaczyna życ. I oby w tym przypadku było. Uważam, że po przez takie akcje młodzież uczy się szacunku do Świątyni i przez to ma większą świadomośc ile wysiłku trzeba włożyc, aby Wspólnota Parafialna mogła normalnie funkcjonowac. Oby te chwile spędzone na sprzątaniu kościoła zaowocowały większym szacunkę do tego szczególnego miejsca kultu, do kościoła.

2008-12-14T02:39:00.000-08:00

Pan B.óg stawia nam bardzo różne

Zanim zacznę oczekiwac

2008-12-07T00:36:00.000-08:00

muszę wystawic zaproszenie. Jest to logiczne. Zanim zacznę się przygotowywac muszę znac powód i cel mojego oczekiwania. W tym czasie mogę się wtedy odpowiednio przygotowac. To jest dosłaownie tak jak ze sprawdzianem, żeby go pozytywnie zdac, muszę znac materiał z którego będę egzaminowany. Zapraszając na celebrację jakiegoś święta np. urodziny muszę oczekując na gości rónocześnie się przygotowac. Oczekiwanie stanowi większośc naszego życia, nieustannie przygotowujemy się do czegoś. Jest to wpisane w człowieczeństwo. I jak nam zależy na czymś to w oczekiwaniu jesteśmy specjalistami. Sam okres oczekiwania niesie ze sobą nadzieję, która zawieśc nie może. Zazwyczaj wiążą się z tym dobre nadzieje, pozytywne myśli nt.: będzie lepiej. Tak, będzie pod jednym warunkiem, że się dobrze przygotujesz. Takim właśnie jest czas Adwentu, czasem oczekiwania. Tylko powstaje jedno pytanie: Czy zdązyłem wystawic zaproszenie dla najważniejszego Gościa, czy Go wogóle zaprosiłem, skoro mam czekac? Święta Bożego Narodzenia są pięknym rodzinnym przeżyciem. Tylko czy z Chrystusem w roli głównej? Dziś może się zdazyc, że nie i to jest przykre. Te Święta mogą byc słodko i uroczyście obchodzone, możemy sobie życyc Wesołych Świąt, nie więdząc co one oznaczają. Możemy przeżyc Adwent nie wiedząc, o co chodzi. Prostując ścieżki swego życia warto zatem rozpocząc od wystawienia ZAPROSZENIA CHRYSTUSOWI, powiedzenia TAK CHCĘ ABYŚ SIĘ NARODZIŁ WE MNIE I DLA MNIE. Tylko wtedy mogę przygotowac się rzetelnie. MARAN ATHA - PRZYJDŹ PANIE JEZU tz. ZAPRASZAM CIEBIE I CZEKAM. MAM NADZIEJĘ, KTÓRA ZAWIEŚC NIE MOŻE.

I ty możesz zostac św. Mikołajem

2008-12-05T23:50:00.000-08:00

- hasło znane nam wszystkim. Znane i prawdziwe. I nie trzeba się wykosztowywac :) Wystarczy twoja życzliwośc, dobry uśmiech, zwykła pomoc. Nie jest sztuką byc św. Mikołajem raz do roku, ze względu na tradycje i przypadające wspomnienie. Byc św. Mikołajem przez 365 dni, ot jest zadanie i sztuka! Życzę pięknego i radosnego dnia.

W czasie Adwentu,

2008-12-04T02:53:00.000-08:00

gdy biegasz po sklepach, wchodząc w swoisty wir przedświątecznej zakupomani, nie zapomnij o najważniejszym: Przygotowac swoje serce i dusze na przyjście Pana. Możesz super przygotowac się na obchodzenie Świąt Bożego Narodzenia, możesz wykwintnie przygotowac wieczerzę wigilijną i kupic piękne prezenty. Tylko pamiętaj o jednym, to wszystko ma tylko wtedy sens, gdy pozwolisz Chrystusowi narodzic się w tobie, gdy pozwolisz Mu działac w sobie. Nie zapomnij, że cała otoczka tych Świąt jest symbolem i nie jest najważniejsza. Nie ma nic ważniejszego niż Chrystus, nie ma ważniejszych przygotowań niż przygotowanie się na przyjście Pana. Oby Chrystus, gdy powtórnie przyjdzie zastał nas przygotowanych...

Adwent - to czas oczekiwania,

2008-11-30T08:10:00.000-08:00

a nie zakupomanii. Przedświąteczne szaleństwo lubi zasłonic prawdziwy senns tego szczególnego okresu. Okresu, który mówi o naszym przemijaniu, oczekiwaniu i niedoskonałości. Piękny czas zadumy co jest jeszcze do naprawienia, co do totalnej przebudowy, a co do rozbiórki. Mi mo radosnego oczekiwania, trzeba skorygowac swoje postępowanie, czy wszystko mi się podoba co stanowię. Co muszę ulepszyc w moim życiu. Na ile pozwalam się prowadzic Duchowi Świętemu. Boże Narodzenie, do którego się mam przygotowac jest ponownym zaproszeniem Go w moje życie. Oddanie Mu i zawierzenie wszytsko co stanowi mnie, moje problemy i radości, upadki i wzloty.

Lekcja pokory

2008-11-27T01:55:00.000-08:00

Nawet sobie nie zdawałem sprawy jaką lekcją pokory jest złamanie ręki. W jednej chwili stajesz przed faktem, że wszystko już nie jest w zasięgu twoich możliwości, i nie mówię tu o wielkich rzeczach. Uszkodzenie kończyny górnej daje mi wielką lekcję pokory przede wszystkim wobec siebie. Przez te pare tygodni małe rzeczy stają się wielkimi, takie jak: zawiązanie butów, odkluczenia drzwi, powieszenia ogloszenia itd... . Muszę za każdym razem stawac woboec siebie z pokorą i pokornie prosic bliźniego, bo nie przeskoczę, bo nie dam rady. Idąc dalej, w wielu życiowych momentach człowiek doświadcza bezradności i ograniczonych możliwości w zwykłym szarym dniu. Często trudno jest dopuścic myśl do siebie, że czegoś nie potrafię, lub nie jestem najlepszy, a tak jest. Jestem tylko człowiekiem i wszystko co wykonuję posiada ułomnośc. Muszę kazdego dnia stawac wobec Boga, Stworzyciela nieba i ziemi i pokornie prośic o pomoc, tak w tych małych rzeczach, jaki i w wielkich. Postawa pokory jednak nie ma nic wspólnego z fałszem, czy infantylnym zachowaniem. Pokorna postawa to podniesiona głowa do góry, bo Bóg jest ze mną, On na pewno mi dopomoże. Na pewno mnie nie opuści, nawet wtedy gdy zawalę. Pokora to postawa pełna odagi, a zarazem świadomośc swego ograniczenia i możliwości błędu. Lekcja złamanej ręki co raz częściej uświadamia mnie, że sam niczego nie dokonam, że sam nie jestem wstanie zdziałac tyle co z pomocą Boga i bliźniego, z pomocą działającego Boga we wspólnocie i przez wspólnotę. Jak wyraźnie w takiej chwili brzmią słowa jednej z religijnych młodzieżowych piosenek: "Nie jesteś sam, jest przy tobie Chrystus..." On w trudach i w radościach jest przy mnie i czeka na zaproszenie. A wystarczy tak nie wiele, wystarczy każdego dnia zaprosic Go do wspólnego kroczenia, bo On może więcej niż ja, bo z Nim mogę więcej także i ja.

ŻYCIE WIECZNE jest realną rzeczywistością

2008-11-26T07:40:00.000-08:00

Jakiś czas temu oglądałem debatę na temat transplantacji organów. Muszę przyznac się, ze mam mieszane uczucia co do tej praktyki, choc nie wiem jak bym się zachował w chwili zagrożenia. Nie umię przewidziec, czy bym zabiegał o wmianę zagrożonego nażądu. Hm, pewnie tak, bo to takie ludzkie aby życ. Przetrwanie, to takie ludzkie i nie budzi żadnego zdumienia. Po prostu jest to naturalne. Wypowiadali się na ten temat różni ludzie: lekarze, osoby, które doświadczyły tego niezwykłego daru, jak i członkowie rodzin tak zwanych "dawców organów ludzkich", w tym także osoby duchowne. Trochę mnie zastanowiła wypowiedź człowieka wierzącego, na co wskazuje jego profesja. Użył mianowicie owy człek słowa " darowane życie", tak zastanawiam się, pełni szacunku do życia ludzkiego, czy nie jest to pewna forma podtrzymania za wszelką cene życia ziemskiego, bo w sumie nie wiadomo do końca co z tym życiem wiecznym. Czy nie jest to pewna forma zwątpienia w śmierc jako przejście do lepszego życia, życia w niebie. Próba odparcia tego "przykrego faktu" pod tytułem: "PRZEMIJANIE". Tak, przemijam ja, przemijasz ty, a świat kręci się dalej. I każdy z nas ma swoje zadanie do spełnienia, i po każdym z nas zostaje tylko wspomnienie. Oczywiście powyższy tekst jest tylko tezą, nad którą chyba należy się zastanowic. Tak zastanawiam się na ile my ludzie takimi działaniami po przez stuczne "przedłużanie" życia ingerujemy w plan Boży dla każdego z nas, dla przysłowiowego " Kowalskiego". Jednak jeszcze raz podkreślam, że nie wiem jak bym się zachował, gdyby to dotyczyło się bezpośrednia mnie. Na dzień dzisiejszy nie mam wypracowanego do końca na ten temat zdania, czy chciałbym by dawcą, jak i czy chciałbym byc biorca. Ot trud życia. A jak się ma w stosunku do tej praktyki trud cierpienia i przygotowania się do życia wiecznego? Hm... nie wiem.

Jak łato jest oceniac innych,

2008-11-24T14:15:00.000-08:00

jak łatwo w ten sposób własną uwagę odrócic od siebie. Lubimy krytykowac, wysmiewac; gorzej gdy inni czynia to w naszym kierunku. Mało kto przyjmuje w spokoju krytkę, rozważając jej za i przeciw. Krytykowanie innych to ucieczka od swoich problemów i niedociągnięc. To chyba dlatego z trudnością przychodzi rachunek sumienia, ponieważ muszę przyjżyc sie sobie i skrytykowac swoje działanie. Należy jednak pamiętac, że ponoszę odpowiedzialnośc za własne grzechy, a nie cudze. W intencji bliźniego raczej powinienem się modlic, niż go stawia pod ostrzał swojej krytyki...

Przyjaiela ma, co pociesza mnie...

2008-11-13T00:29:00.000-08:00

- są to słowa jednej z młodzieżowych piosenek katolickich. Są to słowa lubiane, ale także nierozumiane. Przyjaźni trzeba się nieustannie uczyc, nieustannie do niej dorastac, wyzbywajac się egoizmu i samolubności. Przyaźń jest ciężką drogą pracy nad sobą, przemiany siebie. Patrząc się na siebie, zdaję sobie sprawę ile mi brakuje, ile muszę się uczyc i wiem, że będę ją nieudolnie zdobywał całe życie. Przyjaźń jest wpisana w nasze człowieczeństwo, jest nam nie tylko dana, ale jest zadana.

Dzień Niepodległości,

2008-11-10T23:58:00.000-08:00

oczywiście dla nas, Polaków wiąże się z datą przywrócenia Naszej Ojczyzny na Mapę Europy. Dzięki naszym przodką możemy spokojnie życ i dumnie się nazywac Polakami. Chwała i cześc Im za to. Ten dzień także symoblizuje zwycięstwo dobra nad złem, wolności nad niewolą. Wertując kartę swego życia, możemy napotkac się na wiele okupacji naszego serca i sumienia, wiele z nich zapewne pokonaliśmy, z wielu żeśmy się wyswobodzili, ale jednak jak wielka częśc naszego sumienia jest pod niewolą grzechu i zła. Niech ten dzień upamiętnaijący Wielką Wygraną Naszego Narodu, będzie Dniem w którym możemy świętowac swoje osobiste zwycięstwa, odzyskiwanie Wolności Serca i Sumienia, Zwycięstwa Dobra w moim życiu. Każdego dnia zdobywamy wolnośc, każdego dnia toczymy walkę o własne Westerplatte - tak jak to powiedział jan Paweł II.

Tydzien temu

2008-11-09T13:25:00.000-08:00

miałem mały wypadek - pękła mi kośc w nadgarsku. Można powiedziec, że przypadek to sprawił, że baner, który ściągałem wychaczył się za szybko niż chciałem i pociągnął mnie na dół z drabiny; można także to wydażenie przypisac mojej nieuwadze lub do końca nie przemyślanemu działaniu. Wydarzenie to jednak ma także swoją przestrogę, którą my, Polacy znamy od wieków: Niedzielna praca... . Często uważamy wykonywanie zbędnych czynności w niedzielę za ważne, tak też uznałem swoje działanie - wymianę dekoracji w kościele ( był to 2 listopad). Tym razem zaowocowało to złamaniem ręki. A czym owocuje twoja niedzielna praca?

Dzień Wszystkich Świętych

2008-10-31T04:30:00.000-07:00

jest dniem kiedy wspominamy tych znanych nam Świętych, ale także całą rzeszę cichych i nie znanych nam z imienia Świętych. Wierzymy, że wielu naszych bliskich dosąpiło już tego wielkiego zaszczytu przebywania i wielbienia Boga w niebie. Bardzo ciekawe jest to, że to właśnie w tym dniu udajemy się na cmentarze wielkimi rzeszami, aby modlic się za naszych zmarłych. Na te dni przygotowujemy w szczególny sposób ich groby. Któż wie, może idąc na grób dziadka, babci, mamy, taty... stajesz przed szczątkami świętej osoby, nie znanej z imienia dla Kościoła? Przecież nieustannie walczymy tu na ziemi o Życie Wieczne. Każdy z nas, ty i ja, mamy szansę stanąc u stóp Najwyższego, każdy z nas ma tą nadzieję i w to wierzy, tak więc drogi bracie, droga siostro, życzę tobie w ten swoisty dzień imienin ŚWIĘTOŚCI.

Każdy ma swój świat w którym się odnajuduje.

2008-10-25T01:09:00.000-07:00

Świat pełen wad i zaletów, pełen szczęścia i kłopotów. Wiele czynników się na niego składa. Bóg dając nam wolną wolę pozwala decydowac, czy zaprosimy Go do naszego świata. Zaprosic Boga do swego życia, to znaczy pomimo swej wolnej woli, chcę konsultowac swe działania z Bogiem. Najlepiej chyba sobie to wyobrazic na płaszczyźnie finansów / choc oczywiście nie jest to do końca adekwatne porównanie/. Chcę zrobic wielki interes, mam dwie drogi; albo pójśc po omacku, ryzykując przy tym dużą stratę swoich środków, lub zwrócic się o pomoc do radcy finasowego. Mam wolną wolę, to ode mnie zależy którą wybiorę. Podobnie jest z życiem; mogę kierowac się samodzielnie, ryzykując przy tym wiele cierpień i bolesnych niepowodzeń, lub mogę zawierzyc Bogu i prosic Go o pomoc. Ten drugi wariant jest dużo bezpiecziejszy. Wystarczy tak nie wiele, On zawsze jest przy mnie, wystarczy chodźby krótki akt strzelisty. Bóg- Ojciec, nie zmusza, On poprostu czeka...

Bóg potrzebuje optymistów.

2008-10-24T07:58:00.000-07:00

W wielu momentach życia ciężko jest spoglądac na to co się przeżywa w sposób pozytywny i to jest zrozumiałe ( bynajmniej po części). Trudne doświadczenia dają w kośc i ból czy żal przysłania dobro, które może wypłynąc z tak zwanych sytuacji bez wyjścia ( oczywiście każda sytuacja ma swoje rozwiązanie i ostatecznie swoje wyjście. Nie zawsze ono musi się podobac innym). Jednak optymista zawsze widzi światło w tunelu, widzi rozwiązanie i ma NADZIEJĘ, którą pokłada w BOGU. To ostatnie jest motorem jego siły i chęci przetrwania. Nadzieja, którą pokłada w BOGU jest ogromnym potencjałem, zapewnieniem, że nic złego nie może mi się stac. Bóg czuwa nade mną, to On mój los zabezpiecza, chodźbym chodził przez ciemną dolinę zła się nie ulęknę, bo On jest ze mną- mówi jeden z psalmów. Warto pamiętac, że Pan jest moim Pasterzem, niczego mi nie braknie. Psalm o Dobrym Pasterzu mówi o tej niezwykłej opiece, jaką sprawuje nad nami nasz największy Przyjaciel - Jezus Chrystus. Dlatego warto byc optymistą, nawet w chwilach pozornie beznadziejnych, a Bóg z tych chwil uczyni pożyteczną naukę na przyszłośc. :)

Doświadczyc Boga na codzień.

2008-10-21T02:03:00.000-07:00

Co raz bardziej wierzymy w swoje siły, problem sekurayzacji dotyka nas głębiej niż myślimy. Zeświedczenie nie tylko gozi stanom kapłańskim, czy zakonnym, zeświedczenie przede wszystkim grozi świedzkim chcrześcijanom. Dziwnie to brzmi, bo jak świedzki może się ześwietdczyc. Uawżam, że może. Każdy chrześcijanin - osoba ochrzczona- zobowiązuje się do życia według zasad Jedynego Boga, czyli każdego z nas obowiązuje to co przekazuje nam Pismo Świete i Katechizm Kościoła Katolickiego. Warto pamiętac o tym, że to nie dotyczy tylko księży, czy osoby zakonne, to dotyczy każdego. Każdy to wie i to jest oczywiste dla wierzącego. Świat cały czas walczy, aby było odwrotnie, inaczej, to dlatego potrzeba nam nieustannie się nawracac, szukac drogi do Boga. Zwykli jesteśmy mówc, że życie jest zbudoawne z losu zdarzeń i przypadków - takie niewinne stwierdzenia oddalają nas od doświadczenia Boga na codzień. Pamiętam jak się jeszcze nie tak dawno uzywało zwrotów takich jak: Jak Bóg pozwoli, to... . Jak Bóg da, to .... . dzięki Bogu udało mi się itp. Dziś już raczej się się słyszy np.: co za zbieg okoliczności, że .... . A to nie zbieg okoliczności, tylko Bóg działający na codzień sprawia, że nasz dzień wygląda tak a nie inaczej. On nas po przez każdy dzień, każde zdarzenie przygotowuje do zadań jakie nam On- Bóg Ojciec stawia przed nami. Doświadczy Boga na codzień - to moim zdaniem uwierzy w Jego ingerencję w moje życie. Nic bez Bożej Woli się nie dzieje w moim życiu.

Każdy z nas wie co to znaczy wir dnia codziennego.

2008-10-20T07:08:00.000-07:00

Hm, któż go nie ma. Wiele spraw porzera nas każdego dnia, sparwiając nas zaganianymi. W dobie tak bogatej eletroniki, gdy wydawac by się mogło, że powinniśmy miec więcej czasu niż nasi przodkowie, okazuje się, że cierpimy na nieustanny jego brak. Te urządzenia, które rzekomo nam ułatwiają życię, tak na prawdę są sprawcami naszej pogoni za wiatrem. Zauważmy, że globalna szybkośc sprawia, że wszystko chcielibyśmy robic w mgnieniu oka i chcielibyśmy byc bardziej produktywni. Tym czasem Koholet nazwie to wszystko marnością nad marnościami. Jeżeli w naszym działaniu nie ma Boga..., to nasz wysiłek jest marny. Wszytko bowiem wykonuję dla własnego uświęcenia. Służę społeczności dla własnego uświęcenia się, dlatego w tym wirze rozmaitych ważnych i mniej ważnych sparw muszę pamiętam o Kimś wyjątkowym, o Bogu, ponieważ i w życiu i w śmierci należę do Boga- jak to powie św. Paweł. Dalej powie, że każdy sam o sobie zda sprawę Bogu. Każdy o sobie... o swym czasie działania..., jak i o czasie, jaki poświęcił dla Niego.

W życiu nie jest łatwo.

2008-10-12T03:44:00.000-07:00

Pan Bóg często obdarowuje nas rozmaitymi doświadczeniami, tymi łatwymi i trudnymi, chcąc nas przygotowac do dalszego ziemskiego pielgrzymowania. To co jest dla nas w tej chwili niezrozumiałe i niejasne w przyszłości staje się drogowskazem. Szczęsliwy ten, kto potrafi odczytac w każdym dniu Wolę Bożą, w każdym zdażenia, a w szczególny sposób w tych trudnych.

Cierpliwość to cecha którą warto posiąść.

2008-09-18T05:40:00.000-07:00

Człowiek, który charakteryzuje się cierpliwością zapewne posiada wielki skarb. Umiejętność czekania bowiem oszczędza nerwy oraz uczy pokory wobec siebie, jaki wobec środowiska zewnętrznego. Jest czynnikiem prowadzącym raczej do pokoju zewnętrznego i wewnętrznego niż do waśni, sporów i niesnasek. Mówiąc o cierpliwości automatycznie rzuca mi się w oczy obraz dziecka, które wszystko chce mieć natychmiast, nie patrząc się na okoliczności sytuacji. Owo dziecko bowiem nie pojmuje co w tej chwili jest dla niego dobre a co nie, ono to chce mieć i już. (Dzieci należy uczyć cierpliwości, to im pomoże w życiu dorosłym.) Śledząc życie dorosłych ludzi, możemy także zauważyć takie dziecięce zachowanie, nie patrząc na dobro swoje i innych dążymy za wszelką cenę do celu, pod pretekstem: bo ja to chcę i już. Ile razy zarzekamy się, ze nic i nikt nie jest nas w stanie zatrzymać. Czy oby na pewno? Hm... . W chwili obecnej życie uczy mnie tej jakże szlachetnej cnoty. Mam nadzieję, że w większym stopniu uda mi się ją posiąść. W chwili obecnej trwam w oczekiwaniu. Taki czas jest równie ważny jaki czas w którym się poświęcam aktywnie. W zabieganiu i załatwianiu różnych ważnych spraw, człowiek ma wrażenie, że nie ma czasu na nic. Czas oczekiwania uczy spokoju i przemyślenia. Proszę Dobrego Boga, abym umiał ten czas owocnie wykorzystać.

Bardzo często się zdarza, że poszukujemy sposobu na życie,

2008-09-14T04:26:00.000-07:00

sukces i szczęście. Czytamy przeróżne horoskopy, jakby można było sięgnęlibyśmy po jakąś tajemną moc po to, aby być wielkim, być kimś przez duże „K”, cenionym i nieomylnym, takim swoistym guru, przy tym zapominamy o bardzo ważnej rzeczy, bardzo prostej i jasnej, ale zarazem trudnej. Zapominamy o wierze w siebie. Chcemy aby nas inni cenili, a przy tym nie umiemy docenić siebie, swojej pracy, swego środowiska. Nie trzeba być KIMŚ w oczach innych, aby zdobywać świat w imię Boga, wystarczy być KIMŚ dla siebie, KIMŚ w swoich oczach po to, aby góry przestawiać w imię Boga i dla Boga. Bardzo ważne w naszym życiu jest poczucie własnej wartości, ponieważ to ta świadomość, pozwoli tobie dokonywać rzeczy niezwykłych i nieosiągalnych. Trzeba w wielu momentach naszego życia przechodzić ponad tym co powiedzą inni, bo to nie wypada i nie ulegać tym podobnym zwrotom. Ostatecznie to nie jest najważniejsze, ponieważ to nie inni ciebie będą osądzać na końcu twego życia. Ta wiara w siebie pozwala dobrze żyć, oczywiście przy tej wierze musi iść w parze ogromna pokora. Pokora, która się nie wywyższa, która nie szuka poklasku. Pokora, która jest przyobleczona w miłość. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że Wiara w siebie i pokora są dobrą drogą do tego aby nie tylko być dobrym człowiekiem, ale przede wszystkim dobrym CHRZEŚCIJANINEM.

Wakacje dobiegły końca...

2008-09-09T00:29:00.000-07:00

Mamy juz wrzesień (ach jak szybko ten czas leci). Wspaniały okres wakacyjny minął jak wczorajszy dzień i pozostawił po sobie jedynie dobre wspomnienia. Po zregenerowaniu sił trzeba ruszyć do kolejnych zadań, które nie koniecznie będą takie same. Wakacje 2008 upłyneły mi pod hasłem ZMIANA. Zmiana placówki, kraju, obowiązków itd... Staję przed nowymi obowiązkami pełen gotowości do działania. Kazda zmiana jest dobra, wyzwala nowe siły i inspiracje do dalszej pracy. Nowe pomysły i chęci, powodują, ze człowiek się rozwija. Kazda zmiana postrzegana pozytywnie daje duzo kazdemu z nas, daje przede wszystkim nowy i świezy oddech, jest motorem działania i chęci pokazania na co mnie nastać. Wszystkim drogim przyjacielom w Wielkiej Brytanii, bardzo serdecznie dziękuję za zyczliwosc, radosc zwyklego dnia. Dziękuję za wspólną wspinaczkę ku niebieskim wyzynom. Dziękuję za kazdą chwilę, za dobre słowo i za wszystko co przyblizało do Dobrego Boga. Dziękuję za świadectwo dobrego chrześcijanina. Za wszelkie dobro którego doświadczyłem wśród was, niech nasz Pan Bóg wam błogosławi i obdarzy łaskami. Tym co mam nadal będę się z wami dzielił, czyli modlitweną pamięcią . Bóg zapłać!

Wakacyjna leiwość

2008-08-16T01:01:00.000-07:00

Każdy potrzebuje zmiany klimatu, oderwania się od tego wszystkiego co nazywa się: codzienność i dlatego wymyślono czas o charakterze wakacyjnym, który pozwala na odrobinę lenistwa. Lenistwa, które jak się okazuje nie zawsze oznacza nic nie robienie :). Różne są formy spędzania tego czasu. Dla mnie ważna jest aktywność i to ona cechuje mój czas urlopowy. Wypoczywam zmieniająć swoje zajęcia, to co mam na codzień zostawiam; odrywam się od tego na rzecz gór, lasów, morza..., a awet na rzecz spraw związanych z domem rodzinnym. Nasza Polska jest piękna i bogata jak i pełna rozmaitych skarbów. A po wakacjach idzie nowe, nowe, ponieważ człowiek jest świerzy i rześki do działania, do zmagania się z trudem dnia powszedniego. Oby każdy z biorących kąpiel w tym pięknym czasie pt. wakacje, wrócili do swoich zajęć pełni nowej energii. Owa energia pozwala na ponowne spojrzenie sięże nawet zupełnie inny. Pozdrawiam wszystkich zaglądających w to miejsce z wakacyjnego szlaku.

Jutro w nocy ruszam na wakacje.

2008-07-26T15:31:00.000-07:00

Jest to czas na który czekam zawsze z utęsknieniem. Spokój, cisza, trochę wariacji i szaleństwa. Któż nie lubi tego czasu. Dla mnie wakacje wiążą się oczywiście z odwiedzinami rodziny, ale staram się także trochę czasu wygospodarować dla siebie. W tym roku moje ojczyste ziemie Kaszuby. Spędzę tydzień czasu na pojezierzu kaszubskim. Mam nadzieję że podczas tych wakacji będę w stanie przygotować się do wielu wyzwań które na mnie czekają od września. Oby ten czas był czasem dobrego odpoczynku. W ramach przypomnienia chciałbym jeszcze raz podkreślić że planując czas wakacyjny pamiętajmy o tym, że od Pana Boga nie ma wakacji. Warto zorjętować się gdzie i o kórej godzinie możemy iść na Mszę św.

Bardzo często spotykasz niepełnosprawnych

2008-07-13T07:43:00.000-07:00

, może jak widzisz takie osoby, to robi ci się żal. Nie mogą oni korzystac z pełni zycia sobie myślisz. Hm, uważam, ze to tak do konca nie jest. bardzo czesto tymi niepełnosprawnymi okzaujemy się my, szczególnie jak zamykamy się na Słowo Boze, na Dobrą Nowinę. W swoim zyciu, wiele razy miałem okazję spotkac osoby siedzące na wózkach inwalidzkich, niewidomych, czy głuchoniemych, którzy byli bardziej sprawni od niejednego zdrowego, chodzącego, słyszącego, czy tez widzącego człowiekia. Oni widzieli Boga w każdym dniu, widzieli i doświadczali Go w Eucharystii, w Słowie Bożym, w szarej rzeczywistości, która bardzo często była nacechowana trudem i znojem spowodowanym jak my to mówimy różnego rodzaju inwalidztwem. Ich radośc i wielki pokój dało się odczuc w rozmowie z nimi. Dla mnie są wielkimi odkrywcami Wszechwładnego Dobrego Boga, apostołami Dobrej Nowiny. Inwalidzctwo duchowe jest nie porównywalnie większe od fizycznego. Suchasz, a nie słyszysz; patrzysz, a nie widzisz; chodzisz, a nie idziesz w przód, czyż nie jest to przykre? Ile razy jestem w takiej sytuacji? Myślę, że wiele, a ty...

Chrystus zaprasza

2008-07-06T01:45:00.000-07:00

każdego przechodnia do swego Królestwa. Swe zawołanie kieruje do ludzi prostego ducha, i wcale tu nie chodzi o dobra materialne, tylko o postawę. Tylko człowiek nie wywyższający się umie przyjąć naukę Jezusa Chrystusa, ten który bada swoje sumienie i baczy, aby nie upaść, a jak zdarzy mu się upadek, to stara się szybko powstać. Uczeń Chrystusowy bowiem każdego dnia stara się naśladować swego Mistrza. Jarzmo i brzemię Chrześcijanina to kochać Pana Boga z całego serca, a bliźniego swego jak siebie samego. Nie kochać wybiórczo czerpiąc z tego jakiekolwiek korzyści, ale kochać każdego bliźniego swego, z jego zaletami, jak i wadami, plusami, jak i minusami. Kochać tego którego lubię bardziej tak samo jak i tego którego w ogóle nie lubię.

Optymizm,

2008-07-04T06:44:00.000-07:00

komuż on nie jest potrzebny do normalnego funkcjonowania. Mało jest ludzi, którzy wybierają pesymistyczne spojrzenie na życie, jako swoją dewizę. Zresztą uważam, że tacy ludzie są niestety, ale biedni. Nic ich nie bawi, nic nie przynosi radości, a wręcz wszystko denerwuje i bulwersuje. We wszystkim są podejrzliwi i chcieliby, aby wszystkim nic się nie udawało. Cóż to za życie? Sam powiedz. Optymista to człowiek patrzący z nadzieją w przyszłość. Optymista w każdym doświadczeniu widzi coś dobrego, umie wyciągnąć esencje z tego co przeżywa, umie zrobić plan na przyszłość i w końcu umie konsekwentnie go realizować. Ma po prostu przyszłość przed oczyma i umie spojrzeć się na nią realnie, ponieważ pomimo optymizmu, który posiada, umie przeliczyć czy jest w stanie podołać wyznaczonemu zadaniu, czy nie. Tak, w optymizm jest także wliczone słowo "nie" i to wcale nie jest wstydem. Trzeba wiedzieć kiedy powiedzieć "dosyć, tak dłużej nie będzie" oraz "nie stać mnie na to"i się nie bać tego, bo każdy z nas ma do tego prawo. To jest wpisane w człowieka osobowość. Słowo nie jest wpisane w szczęście i Życie Wieczne. Śmiało można powiedzieć, że optymizm jest na tym słowie zbudowany, nasza nadzieja na Żywot Wieczny jest na nim zbudowany. Każdego dnia muszę podejmować trud mówienia "nie" w codziennym pielgrzymowaniu, przede wszystkim grzechowi i wszystkim drogą prowadzącym do niego. Każde rozsądne "nie" wypływa z pozytywnego spojrzenie się na przyszłość.

Radość

2008-06-29T07:27:00.000-07:00

jest pięknym Darem Bożym. Tyle piękna w naszym życiu, ile jest w nas radości. Największa radość człowieka płynie z Dobrej Nowiny, jaką zostawił nam nasz Pan, Jezus Chrystus. Każdy z nas ma być apostołem radości, która mówi o Życiu Wiecznym. Każda chwila, godzina, dzień jest do tego sposobnością. Tyle smutków, problemów serwują nam media. Zresztą już niejednokrotnie poruszałem to. Wyobraź sobie jakby wyglądały wiadomości przedstawione w pozytywny sposób, ile bólu i zła byłoby mniej. Radość z pewnością rozwija naszą osobowość i jest pięknym promykiem dobra płynącego z kart Ewangelii. Każda Msza Św. kończy się rozesłaniem. Nie mamy robić nadzwyczajnych rzeczy, nie musisz gór przenosić, wystarczy tylko dać odrobinę radości bliźniemu, a świat będzie o tyle lepszy. Możesz w ten sposób uczynić świat piękniejszy i radośniejszy. Nie zapominaj więc być apostołem radości.

W ramach wytłumaczenia

2008-06-23T06:15:00.000-07:00

Diakonia miłosierdzia, której konferencje zamieściłem na swym blogu jest częścią Wspólnoty "Nowe Życie", która spotyka się na modlitwie w Polskiej Parafii Miłosierdzia Bożego w Manchester. Konferencja jest godna uwagi i refleksji. Dla mnie osobiście ta konferencja zawiera wielkie bogactwo myśli na temat tak ważny, jakim jest miłosierdzie. To wielkie zadanie stawia Dobry Bóg przed każdym człowiekiem.

"Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią’’

2008-06-23T06:14:00.000-07:00

I. Miłosierdzie czyli o miłości większej niż grzech.

Miłosierdzie można określić jednym zdaniem, zaczerpniętym z Encykliki Jana Pawła II, który mówiąc o miłosierdziu Bożym określa je jako: "miłość, która jest większa niż grzech". Przebite ręce i bok Zbawiciela są symbolem miłości Boga do człowieka. Są znakiem rozpoznawczym Boga, który jest bogaty w miłosierdzie. Obraz miłosierdzia Bożego namalowany pod wpływem objawień s. Faustyny, nawiązuje właśnie do przebitego boku Jezusa, z którego wypłynęła krew i woda. Ten obraz, przekazuje prawdę, że Bóg pomimo grzechu nie zniechęcił się człowiekiem. Obraz "Jezu ufam Tobie", to głośne wołanie Boga, że "miłość jest większa niż grzech". Ks. Michał Sopoćko, spowiednik s. Faustyny podjął rozważanie nad tym, czym różni się miłość od miłosierdzia. Interpretując św. Tomasza z Akwinu pokazuje, że miłość różni się od miłosierdzia celem. Miłość bliźniego dąży do tego, by przyczynić się do dobra drugiego człowieka, a miłosierdzie dąży do tego, aby usunąć zło, jakie człowiekowi dolega. Co to znaczy? Miłość bliźniego posiada ten człowiek, który świadczy bliźniemu jakiekolwiek dobro: materialne, psychiczne czy duchowe. Ale nas interesuje miłosierdzie, czyli postawa, gdzie "miłość jest większa niż grzech". Co to znaczy być człowiekiem miłosiernym? Otóż miłosierny jest ten, kto uwalnia bliźniego od jakiegokolwiek zła. To znaczy, że kiedy dzielimy się czymś z potrzebującym człowiekiem, to na pewno świadczymy mu miłość. Miłość bowiem jest związana z dawaniem dobra, a miłosierdzie jest związane z uwalnianiem od zła. Miłosierdziem jest zatem uwolnienie człowieka od zła, jakim jest np. ból zęba, albo bieda materialna, albo brak pracy, lub poczucie osamotnienia itd. Choć miłość i miłosierdzie różnią się od siebie celem, to jednak nie istnieją bez siebie. Ksiądz Wincenty Granat, pisał: "Miłosierdzie jest zawsze pięknym kwiatem i owocem wyrosłym na drzewie miłości, a jeśli jej będzie brak, to wówczas kwiat i owoc, albo nie będą miały większej wartości, albo nawet będą zatrute" . Najgłębszym jednak wymiarem miłosierdzia jest uwolnić człowieka od zaciągniętej wobec nas winy. Miłosierny jest człowiek, który przebacza bliźniemu zło i krzywdę, którą ten wyrządził. To jest właśnie istota miłosierdzia: przebaczenie. Miłosierdzie zatem oznacza zdolność do przebaczenia. Jednak istnieje taki rodzaj winy, od której nie może już uwolnić żaden człowiek. Możemy bowiem udzielić innym przebaczenia, ale nie możemy uwolnić ich od grzechu. Grzech, to jest miejsce, w którym kończy się możliwość człowieka, a zaczyna się nieograniczoność Boga. Dlatego my, ludzie wierzący tak bardzo potrzebujemy Bożego miłosierdzia, które jest miłością większa niż zło naszego grzechu. Zdolnym do przebaczenia innym może być tylko ten, kto sam doświadczył przebaczenia. Tajemnica miłosierdzia wzywa więc do tego, aby nie tylko uwielbić miłosierdzie Boga, ale przede wszystkim zacząć doświadczać tego miłosierdzia. Nie możemy zatem uciec od tematu sakramentu pokuty i pojednania. Dla katolików bowiem jest to najbardziej czytelny znak Bożego przebaczenia. Coraz częściej jednak pojawia się pytanie o aktualność tego sakramentu. Wydaje się, że ludzie współcześni, czyli każdy z nas tu obecnych, wcale nie poradziliśmy sobie z problemem grzechu i winny, ale raczej zapomnieliśmy o Bogu, którego "miłość jest większa niż grzech". Stąd miejsce konfesjonałów zastąpili lekarze z pigułkami i terapeuci z dobrymi radami. A to znaczy, że człowiek w swoim sumieniu nadal bardzo cierpi z powodu grzechu. Cierpieniu wywołanemu przez grzech Chrystus przyniósł dobrą nowinę - zbawił nas umierając na krzyżu. Jego przebite serce, to dowód miłości, abyśmy przestali się bać Boga, a zaczęli szukać u niego wolności od grzechu i wolności do miłości. Podczas chrztu świętego ma miejsce obrzęd nałożenia białej szaty - symbol czystości serca i wolności dziecka Bożego. Potem, na skutek niewierności i grzechów owa szata wielokrotnie jest w życiu niszczona, tak że tworzą się w niej dziury i rozdarcia. Kiedy jednak człowiek się nawraca, to Jezus w te rany grzechu wtyka krople swojej drogocennej Krwi i wówczas szata duszy wygląda jeszcze piękniej niż podczas chrztu świętego. To jest paradoks miłości. Na taką "rozrzutność" może się zdobyć tylko Pan Bóg. Wołajmy ze skruchą "Ojcze przebacz mi!", a podchodząc do konfesjonału otrzymamy Jego miłosierdzie i doświadczymy miłości.

II. Miłosierdzie w życiu codziennym

2008-06-23T06:13:00.000-07:00

cd.
Inna drogą do rozpoznania Bożego miłosierdzia mogą być nasze codzienne sytuacje: czyjeś dobre słowo, gest, doświadczenie miłości, wierność przyjaźni czy znak pamięci. Papież wyraźnie podkreśla tu wyjątkowe znaczenie modlitwy: „Poprzez modlitwę Bóg objawia się przede wszystkim jako Miłosierdzie, to znaczy jako Miłość, która wychodzi na spotkanie człowieka cierpiącego, jako Miłość, która dźwiga, podnosi z upadku, zaprasza do ufności. Zwycięstwo dobra w świecie jest organicznie związane z tą prawdą. Człowiek, który się modli, wyznaje tę prawdę i niejako uobecnia Boga, który jest Miłością miłosierną pośród świata”. Człowiek modlący się odkrywa swoją biedę i kruchość, grzeszność i słabość oraz absolutną zależność od Boga. Gdy człowiek staje przed Bogiem Żywym i Prawdziwym, zawsze będzie miał uczucie pustych rąk i tego, że nic mu się nie należy. Co może oznaczać w naszej codzienności, że człowiek „uobecnia Boga, który jest Miłością miłosierną pośród świata”? Początek jest związany z modlitwą, to ona pozwala nam rozpoznać działanie Boga, Jego obecność w człowieku i człowieka jako ukochane Jego dziecko. Trudno w to uwierzyć, stając wobec kogoś bliskiego, który nas zawiódł, zdradził, albo wobec kogoś, kto ewidentnie uczynił zło, świadomie i dobrowolnie raniąc nas i naszych bliskich. Tutaj modlitwa jest odpowiedzią wobec bezradności intelektualnej i emocjonalnej, staje się początkiem przebaczenia. Z modlitwy rodzi się miłość i nadzieja, albo przynajmniej znika pragnienie zemsty. Ale tak naprawdę, tylko doświadczając Bożego miłosierdzia i pokładając w nim nadzieję, możliwe jest przyjęcie losu człowieka zdradzanego. Istnieją znacznie powszechniejsze obszary domagające się miłosierdzia: nasze słowa o innych, oceny, opinie, obmowy, oszczerstwa… Miłosierdzie w słowie wyraża się najpierw w obronie innego przede mną samym i moim ocenianiem. Wyrazem miłosierdzia może tu być pokora wobec drugiego człowieka i jego tajemnicy (tego, że wszystkiego nie wiem), przyjęcie możliwości mojej pomyłki (pokora wobec własnego sądu) oraz coś, co można by nazwać uczestniczeniem w Bożym spojrzeniu. Nasze miłosierdzie będzie związane z „dobrym myśleniem” o drugim, doszukiwaniem się i mówieniem o dobrych cechach innych, co nie jest łatwe, zwłaszcza wśród najlepiej nam znanych. Znowu powraca tu motyw doświadczenia obdarowania: „Ten, kto jest świadom otrzymanej Bożej dobroci, nie może już występować przed Bogiem jako sędzia innych”.
Opracowała Beata S.

III. ‘Dobry jak chleb’ – Brat Albert Chmielowski

2008-06-23T06:12:00.000-07:00

cd.

Tak właśnie było ze św. Bratem Albertem, który poświęcił się pracy dla najuboższych, nie wystawiając werdyktów, nie oceniając ich postępowania. Przyjrzyjmy się teraz postaci tego ‘polskiego biedaczyny’ Brata Alberta Chmielowskiego, którego święto obchodziliśmy kilka dni temu, we wtorek, 17 czerwca. Charakterystyczną cechą duchowości Św. Brata Alberta była wrodzona dobroć serca. Niemal powszechnie mówi się, że Brat Albert był dobry jak chleb, a jego maksyma o dobroci na wzór chleba trafia do wielu serc otwierając je na miłość bliźniego. Oto jego słowa: ‘’Powinno się być dobrym jak chleb; powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny’’. Inna myśl Brata Alberta: ‘’Jeżeliby cię zawołano do biedaka idź natychmiast do niego, choćbyś był w świętym zachwyceniu, gdyż opuścisz Chrystusa dla Chrystusa’’ Zanim Adam Chmielowski podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu jezuitów, zaczął malować obraz przedstawiający Chrystusa ubiczowanego w koronie cierniowej. Obraz ‘’Ecce Homo’’ malował z przerwami, bardzo długo. Obraz swą głębią wyraża duchową drogę Brata Alberta, od Adama - artysty malarza do Ojca Ubogich. Jest najwybitniejszym dziełem artystycznym Adama Chmielowskiego, ale jest przede wszystkim wyrazem jego zmagań o autentyczną, ewangeliczną miłość Boga i bliźniego. Zmagań, które zakończyły się oddaniem swego życia Bogu w służbie najbiedniejszym i najbardziej poniżonym bliźnim. W twarzach żebraków i włóczęgów Brat Albert dostrzegł Znieważone Oblicze Chrystusa. Doświadczywszy tego zrozumiał, że swojego obrazu na płótnie już nie dokończy, lecz będzie odnawiał wizerunek Boga w człowieku pogardzanym i odepchniętym przez innych. Słowa JP II o Bracie Albercie: ‘’Brat Albert pokazał, że kto chce prawdziwie czynić miłosierdzie, musi sam stać się "bezinteresownym darem" dla drugiego człowieka’’. Oraz ’’Służyć bliźniemu, to według Brata Alberta przede wszystkim dawać siebie – być dobrym, jak chleb.’
Opracowała Beata S.

IV. Na zakończenie

2008-06-23T06:11:00.000-07:00

cd.
Na zakończenie przytaczam słowa z Dzienniczka św. s. Faustyny, która w taki o to sposób modliła się do Boga prosząc Go o dar miłosierdzia: "Pragnę się cała przemienić w miłosierdzie Twoje i być żywym odbiciem Ciebie, o Panie. Dopomóż mi do tego, o Panie, aby oczy moje były miłosierne, bym nigdy nie podejrzewała i nie sądziła według zewnętrznych pozorów, ale widziała to co piękne w duszach bliźnich. Dopomóż mi, aby słuch mój był miłosierny, bym skłaniała się do potrzeb, by uszy moje nie były obojętne na bóle i jęki bliźnich. Dopomóż mi, Panie, aby język mój był miłosierny, bym nigdy nie mówiła źle o bliźnich, ale dla każdego miała słowo pociechy i przebaczenia. Dopomóż mi, Panie, aby serce moje było miłosierne, bym współczuła ze wszystkimi cierpieniami bliźnich. O Jezu mój, przemień mnie w siebie, bo Ty wszystko możesz".
Opracowała Beata S.